
سال ۳۰۱۲ بود و من تنها ۹ سال داشتم ، ما یک
خانواده ی نسبتا ثروتمند بودیم که در عمارتی بزرگ در بالا شهر پایتخت زندگی می کردیم ، پدرم از وزرای دولت بود و قرار بود که یک روزی ، من جای او را بگیرم.
من پسر بزرگ خانواده ی ۵ نفره بودم و بعد از من یک خواهر ۵ ساله و یک برادر ۱ ساله وجود داشتند . ما زندگی خیلی شادی را داشتیم و اصلا طعم بدبختی را نچشیده بودیم و فکر می کردیم که همیشه همینجوری باقی می ماند و ما تاهمیشه پیش هم خواهیم ماند .
یک شب من برای تفریح به بیرون رفته بودم و نسبتا از همیشه ، بیشتر طول کشید . قرار بود ، آن شب ، پدر به خانه بیاید و من برای اینکه دیر به خانه می رسیدم ، خودم را سرزنش می کردم. همینکه به در ورودی عمارتمان رسیدم ، لرزه ای به اندامم افتاد ، عمارت بزرگمان در تاریکی فرو رفته بود ، هیچ وقت سابقه نداشت تا نیامدن من بخوابند ؛ زنگ خانه را هرچه زدم ، کسی نبود تا برایم باز کند ، از منتظر بودن خسته شدم و خودم در را با کلید خودم باز کردم ، این اولین باری بود از اینکه خودم در را باز می کردم ، می رنجیدم . انگار دلم برای اینکه کسی در را برویم باز کند ، تنگ شده بود.
بعد از گذشت از حیاط به عمارتمان رسیدم ، دوباره زنگ زدم ؛ ولی باز هم کسی در را برویم نگشود ... عرق سردی بر روی پیشانی ام نشسته بود ، به خودم خندیدم و گفتم :《 حتما زنگ خراب شده یا می خواهند مرا غافل گیر کنند ... هیچ جای نگرانی نیست ...》 و با امید دوباره ، خودم در را باز کردم ،
هیچ لامپی روشن نبود فقط نور ماه بود که از پنجره های باز به داخل می تابید و هیچ صدایی نبود به جز زوزه ی باد که با آهنگش پرده های حریری را به رقص در می آورد.. .
در آن عمارت بزرگ ، احساس تنهایی کردم ، احساس کردم ، هیچ کس دیگری به جز من در اینجا نفس نمی کشد.
من خانواده ی