ویرگول
ورودثبت نام
مغز زنگ زده
مغز زنگ زدهلیز خوردن بهونه است که دست آن کسی را دوست داری را بفشاری
مغز زنگ زده
مغز زنگ زده
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

مغز های زنگ زدهp2

سال ۳۰۱۲ بود و من تنها ۹ سال داشتم ، ما یک

خانواده ی نسبتا ثروتمند بودیم که در عمارتی بزرگ در بالا شهر پایتخت زندگی می کردیم ، پدرم از وزرای دولت بود و قرار بود که یک روزی ، من جای او را بگیرم.

من پسر بزرگ خانواده ی ۵ نفره بودم و بعد از من یک خواهر ۵ ساله و یک برادر ۱ ساله وجود داشتند . ما زندگی خیلی شادی را داشتیم و اصلا طعم بدبختی را نچشیده بودیم و فکر می کردیم که همیشه همینجوری باقی می ماند و ما تاهمیشه پیش هم خواهیم ماند .

یک شب من برای تفریح به بیرون رفته بودم و نسبتا از همیشه ، بیشتر طول کشید . قرار بود ، آن شب ، پدر به خانه بیاید و من برای اینکه دیر به خانه می رسیدم ، خودم را سرزنش می کردم. همینکه به در ورودی عمارتمان رسیدم ، لرزه ای به اندامم افتاد ، عمارت بزرگمان در تاریکی فرو رفته بود ، هیچ وقت سابقه نداشت تا نیامدن من بخوابند ؛ زنگ خانه را هرچه زدم ، کسی نبود تا برایم باز کند ، از منتظر بودن خسته شدم و خودم در را با کلید خودم باز کردم ، این اولین باری بود از اینکه خودم در را باز می کردم ، می رنجیدم . انگار دلم برای اینکه کسی در را برویم باز کند ، تنگ شده بود.


بعد از گذشت از حیاط به عمارتمان رسیدم ، دوباره زنگ زدم ؛ ولی باز هم کسی در را برویم نگشود ... عرق سردی بر روی پیشانی ام نشسته بود ، به خودم خندیدم و گفتم :《 حتما زنگ خراب شده یا می خواهند مرا غافل گیر کنند ... هیچ جای نگرانی نیست ...》 و با امید دوباره ، خودم در را باز کردم ،

هیچ لامپی روشن نبود فقط نور ماه بود که از پنجره های باز به داخل می تابید و هیچ صدایی نبود به جز زوزه ی باد که با آهنگش پرده های حریری را به رقص در می آورد.. .

در آن عمارت بزرگ ، احساس تنهایی کردم ، احساس کردم ، هیچ کس دیگری به جز من در اینجا نفس نمی کشد.

من خانواده ی

احساس تنهایی
۰
۰
مغز زنگ زده
مغز زنگ زده
لیز خوردن بهونه است که دست آن کسی را دوست داری را بفشاری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید