سلام من دیشب در حالی که گریه میکردم یه پست گذاشتم داخل همین برنامه
و کامنت های جالب و خوبی رو گرفتم
الان میخوام به همه ی اونا پاسخ بدم خب کامنت اول : گفته بود برو به مادرت بگو من در نبود همه خرگوشم رو داشتم و .... جواب من : من هم همین کار رو کردم ولی مادرم انقدر که از کثیفی های کوچیکه هم حتی بدش میاد نه قبول کرد بلکه چند روز با من حرف هم نزد کامنت دوم : گفته بود واقعا فکر میکنی جون خودت از یه خرگوش مهمتره ؟ این کار رو نکنیا و از این جور حرف ها جواب من : خدا چی فکر میکنی ها
تنها منظوری که من میخواستم یه شما ها برسونم این بود که من اول از همه فهمیدم که همچین آدم های خوبی هنوز در دنیا وجود دارن ولی خیلیا منو درک نمیکنن اینکه هر روز بویی که بهش عادت کردی رو توی اتاقی که خرگوشک توش بوده رو بو کنی و بغذت بگیره واقعا حس بدیه اینکه هر روز و هر شب خاطرات رو مرور کنی و اون خرگوش یادت بیاد که توی باغ وحش وزنش از سه کیلو به نیم کیلو تبدیل شده بود خیلی سخته که هر روز زجر کشیدنش رو توی باغ وحش نگاه کنی
سخته