نمیدونم این مطلبی که میگم تا چه حد درسته اما این رو میدونم اجبار کردن کسی همیشه نتیجه ی برعکس میده و بزارید براتون مثال بزنم.
مثلا شما دوست دارید برید فنی و رشته های هنری اما خانواده کلی بهتون میگن که نه برید تجربی و یا برید انسانی وکیل بشید و.. از این حرف ها. یا مثلا شما میخواید برید تکواندو اما شمارو مجبور کنن برید یه رشته ورزشی دیگه چون به فکرتون ان دیگه نمیخوان کتک بخورید. یا مثلا شما به یک زبان به غیر از انگلیسی علاقه دارید اما چون انگلیسی اینده داره و اون زبان که شما بهش واقعا علاقه دارید نه شمارو میفرستن کلاس زبان انگلیسی. توی این موارد شما به زور اون کار رو انجام دادید و بهتون اجبار شده و نتونستید سمت علاقه هاتون برید. شما تو این موارد شاید بتونید دکتر و یا وکیل و یا ورزشکار و تیچر زبان انگلیسی بشید اما شما علایقتون با جایگاهی که توش هستید متفاوته.
و موقعی میرید دنبالشون که یا وقت ندارید یا اونقدر ذوق ندارید یا دیگه شاید دیر باشه. و خب وقتی شما این کار هارو با اجبار انجام میدید نتیجه ی چندان خوبی هم نمیگیرید و با زور و اجبار کاری رو انجام دادن هم خیلی رو مخ و سخته هم اغلب باعث میشه ما اون نتیجه رو نگیریم که لازمه ویا اونقدر نتونیم تلاش کنیم که نتیجه خوبی بگیریم.
مثلا خوده من چهار ساله دارم با اجبار میرم کلاس زبان انگلیسی و تمام همکلاسی هام به راحتی میتونن انگلیسی صحبت کنن اما من نمیتونم. خیلی هم دنبال دلیل این گشتم و تحقیق کردم و کلی تلاش هم کردم اما چون من اصلا نه علاقه دارم و نه میتونم اونطور که باید بخونم هیچ پیشرفتی هم نمیکنم و همیشه هم جلوی همکلاسی هام ضایه میشم و نمره بد میگیرم و این باعث میشه خیلی له بشم و ناراحت بشم.
دروغ چرا من به یه زبان دیگه ای علاقه دارم و با اینکه کلاسش رو نرفتم اما خیلی خوب میفهممش و میتونم توش صحبت کنم اما مامان و بابام این استعداد منو جدی نمیگیرن و من رو میفرستن کلاس زبان انگلیسی و بهم میگم ما اینهمه خرج میکنیم اما تو پیشرفت نمیکنی. خدایی حس میکنم دارن منو تو فشار میزارن و من واقعا هم تو کلاس هم کلا حس ناکافی بودن دارم و خیلی همیشه ناراحتم.. نه فقط توی این موضوع بلکه خیلی جاهای دیگه هم منو مجبور میکنن کار دیگه ای بکنم و همیشه هم نتیجه برعکسه.
جدا از این که خودم رو مثال زدم میخوام یه مثال هم راجب روابط بزنم که خیلی رو مخه. مثلا تصور کنید شما از یک نفر خوشتون میاد و عاشققش هستید اما چون خانواده شما یا خانواده اون طرف با این ازدواج یا حالا رابطه مخالف هستن نزارن که شما به هم برسید و شما شاید برید با یکی دیگه به اجبار زندگی کنید (میدونم دوره اینها گذشته اما من هنوز من از اینها دیدم) و حالا شما و اونی که به اجبار باهاش زیر یک سقف هستید میتونید باهم خوشبخت باشید؟
یا مثلا شما تصور کنید یک دوستی دارید که خانوادتون اجازه نمیدن باهاش دوست باشید (البته که بیشتر مواقع درست میگنا دیدم که میگم) و شمارو مجبور میکنن باهاش قطع ارتباط کنید.
بنظرتون توی هرکدوم از این موارد چه اتفاقی میفته؟ آیا نتیجه برعکس نمیشه؟
بنظر من نباید کسیی رو اجبار به انجام کاری کرد حتی بنظرم اشتباه کردن هم لازمه. اگه فکر میکنی تصمیم من اشتباهه باشه ولی به تصمیمم احترام بزار و بزار خودم تجربش کنم و به این نتیجه برسم که اشتباهه(البته تصمیم هایی هم هستن که واقعا اشتباه ان و ممکنه خطرناک باشن و اصلا ارزش امتحان کردن نداشته باشن) که در این مورد اون شخص باید باتوجه به عقل خودش تصمیم بگیره انجام بده یانه.
اگر مادر یا پدری و یا قراره مادر یا پدر بشی و داری این متن رو میخونی ازت میخوام به علایق بچه آیندت احترام بزاری و بزاری تجربه کنه و خب بهش تذکر رو بده اگر که فکر میکنی کارش درست نیست و بشین باهاش حرف بزن اما زور نگو چون وقتی پای زور میاد وسط همه چیز نتیجه برعکس میده و اونطور نمیشه که توی مادر تا پدر میخوایی و حتی ممکنه همه چیز بدتر هم بشه و اینکه همه تجربه ها قرار نیست پرفکت و عالی باشن تجربه های بد هم لازمه تا انسان تغییر کنه و متوجه بشه یک سری چیزارو.
محدودیت و اجباره زیاد همیشه نتیجه برعکس داده.
کاش بزاریم بقیه برن دنبال علایقشون و زندگی کنن نه که فقط زنده بمونن.
1405/4/28 رهآ :)
