قشنگم، نازنیم، نور تابانم،
تو که در سینه ات خورشیدها داری
نگو سرو بلندت را خزان کشته
تو که در برگریزانم بهار داری
میان روزهای سبز شادابی
بگو از حال زردم تو خبر داری؟
خبر داری که مهر از شعرها رفته؟
خیالت پرکشید و بی صدا رفته
خبر داری سرم انبار باروته؟
صدای جنگ از تهران تا بیروته
خبر داری کسی دردم نمی‌بینه؟
کسی با من در این شب ها نمی‌شینه
نگاهم کن! منم!یارت،رفیق روزهای دور
منم تن خسته‌ی لاغر، منم آن وصله‌ی ناجور
نگاهم کن، در این باغ زمستان زده‌ی تیره
نگاهم کن، درخت بی نور می‌میره.
صدایم کن که قلبم سخت بی تابه
در اندوهت تمام سال بی خوابه
در این بیدادگاه، محکوم به پایانم
دلم رنجور،تنم زخمی، نماد حال ایرانم
آیدین قریشی
۲۲اردیبهشت سال پنج
