
برای استراحت امدیم،نشسته ام میان زنانی که زبانشان را نمی فهمم،تا چشم هایم گرم میشود با لحن بلند صدایشان خواب از سرم میپرد، کمی آن طرف تر یک خانم هموطن از خواب بلند میشود : «خانوم بچه تو ساکت کن سرمون رفت »خانم عراقی هم در جواب چیز هایی میگوید.هیچ یک تلاشی برای رساندن مقصود بهم نمیکنند.او تند تند عربی میگوید و ان یکی فارسی جواب میدهد.
«خانم محبوبی دم در کارتون دارند ..»فکر میکنم دهمین باری است که خانم محبوبی را صدا میزنند.
یکی میگوید «لابد خواب است »
آن یکی میگوید «لطفا وقتی صداتون میزنند گوش کنید »
«خانم ها زیارت مستحب است ، نماز واجب »
«بلند شید اذان را گفتند.»
«خسته شدیم با بچه کوچیک ،پدرمان درآمده » یک قربون امام حسین برم هم به گمانم اضافه کرد انتهای جمله اش.
آن طرف تر بحث پزشکی داغ است ،دختری که مسموم شده از فرمایشات پزشک برای دیگران میگوید و من فکر میکنم به این چند روز زندگیام.
که به لمس این تجربه ناب و تکرار نشدنی...
به تحمل این همه سختی درکنار شوق فراوانش..
به این زیستن چند روزهی متفاوت با تمرین صبوری...
به همدلی، به تمرین تمام خصلتهایی که برای زندگی لازمت میشود...
غذا میخورم ، میخوابم راه میروم و صحبت میکنم با ادم هایی از فرهنگها و گویش ها و زبان های مختلف.
ده دقیقهای خواب به چشمانم میاد و با سر و صدا چشمهایم باز میشود
در کنار جای من دختر بچه ای خواب است
دست مرا میگیرد و گریه میکند
مرا با مادرش اشتباه گرفته است ....
در مقابلم دختری دیگر با موهای نسبتا روشن نگاهم میکند
میخندد .. میخندم ..
_ اسمت چیه ؟!
_ هانیه ....
_ چقد موهات قشنگه ....
برمیگردم که دوباره بخوابم
با عروسکش به پاهایم میزند ک به من توجه کن ...
میاید کنارم ...
_ بلند شو من بخوابم ...
بلند میشوم ...
اژدها میشود مرا میترساند ...
مادرش خواب است ....
من هم امده بودم اینجا تا بعد از این همه ساعت پیاده روی استراحت کنم ..
ولی خدا خواست که صبح روز پنج شنبه ای در موکبی زیر آسمان نزدیکی کربلا با دختر بچه ای از اراک همبازی شوم تا مادرش راحت تر استراحت کند....
موکب و داستان هایش هم عالمی دارد.
و منی که این سفر راه با همهی سختیهایش عاشقانه دوست دارم.
سفری سراسر همدلی و دوستی و صبوری...