چند روزی بود که مسابقه ای دیده بودم مبنی براین که روایتگر باش طبق ذات وغریزه خودم همیشه برام شرکت کردن در مسابقه بر اساس جوایز آن است بدون نگاه کردن به این که اصلا قضیه چی هست مستقیم رفتم سراغ جوایز.وخلاصه این بود که تصمیم گرفتم برای چند روزی شاخک های خود را فعال نموده و به اطراف خود توجه بیشتری داشته تا بلکه ایده ای به ذهنم برسد.ولی زهی خیال باطل...
متاسفانه در برخی موارد ذهن ادمی از خالی هم خالی تر میشود درست به مانند بادکنک پر از هیچ
بعد چند روزی که مغز بادکنکی ام به هیچ چیز خاصی نرسید تصمیم گرفتم به پیاده روی بروم این شد که آماده ی رفتن عینک بر چشم ماسک بر صورت و هندفری برگوش رفتم.به آدم هایی که از کنارم رد میشدند واز کنارشان رد میشدم نگاه میکردم به صورت های نصفه ونیمه و اکثرا خالی از احساس. ازجلوی عطرفروشی رد میشدم که پسرک با گونی که کنار پایش گذاشته بود توجهم را جلب کرد،مردی در پشت میز پر از عطر خود به پسر میگفت:این عطر هر سی سی دوازده تومنه. پسر مطمئن از آن که چنین پولی ندارد گفت:آقا اگه یه پیس بزنی چقدر میشه؟ مرد هم گفت:هزار تومن؛
در این روزها انگار روزگار چهره ی دیگری از خود به ما نشان میدهد چهره ای که هیچ کس دوست ندارد یا این که لااقل من دیگر دوستش ندارم. هرکسی در تنهایی خود فرورفته بدون توجه به آدم ها یا محیط های اطراف واین تنهایی فقط با همان گوشی هایی که در دست داریم پر میشود با این ها دورکاری هایمان را انجام میدهیم،درس هایمان را میخوانیم،ورزش میکنیم،پادکست گوش میدهیم،کتاب میخوانیم،فیلم میبینیم،بازی میکنیم،خاطراتمان را مینویسیم،عکس میگیریم وادیت میکنیم،یادداشت روزانه مینویسیم و هزار و یک جور کار دیگر البته تا زمانی که از این همه کار مخش داغ نگردد.
ولی حیف که قسمت حیاتی زندگی را نمیشود کاری کرد آن هم احساس؛مثلا شما گوشی را در دست بگیر و جلوی آن های های گریه کن مسلماً هیچ واکنشی نشان نمیدهد.بله گوشی ها همراه ما شده اند اما همراه های بی احساس وهمان طور که کمال هم نشین در ما اثر کرد این بی احساسی نیز کم کم در ما نمود پیدا میکند و وای از آن روزی که احساس دیگر در بشریت وجود نداشته باشد.
دارم به آینده ای فکر میکنم که در آن گوشی ها هم نوعی از احساس انسانی را در خود دارند. از آن هایی که وقتی جلوشان گریه میکنی پشت شان را به تو نمی کنند.
همه ی این ها را نوشتم ولی خب مزایایی راجع به کارایی گوشی درزندگی روزمره نگفتم نمیدانم شاید در آینده که گوشی های پر از احساس داشتیم ومسابقه دیگری در کار بود واگرمن هم وجود داشتم نوشته ای مینویسم با مضامینی پر از تعریف وتمجید.
#روایتگر باش
