مرا ببخش

حال و احوال من این است

اصلا چه دلیلی دارداینکه بیان کنم حال و احوالم را

اصلا مگر کسی هست که مهم باشد حال و احوالم برایش؟

نه نیست

هیچ وقت نبوده و نخواهد بود و نمیخواهم که دگر باشد

همین که بنویسم و کسی نخواند کافیست

همین که درد قلبم را بیاد بیاورم کافیست

همین که در هنگامی که قلب دیوانه ام داد میزد(او ادمش است او ادم ماست به او اعتماد کن)به یاد بیاورم این نفس منقطع را این قلبی که در اوج منظم بودنم نامنظم میزند و من با ضربانش خو گرفته ام دیگر

کاش میشد جدا میکردم خودم را

خودم را

یعنی تنم و روحم همین روحی که در اوج جوانی پیر شده

جدا شویم. دو ادم کاملا جدا

دستش را بگیرم و راهنماییش کنم به میز دونفره دنج کنار کافه ترنج همان میزی که درخت جوان ترنج کنارش رشد میکند و حتی از بوی درخت هم میشود فهمید که ترنج است

بنشینیم سر میز

مورد علاقه اش را سفارش دهم

به چشمانش زل بزنم و بگویم:مرا میبخشی؟

مرا ببخش برای اعتمادم به این جانداران ترسناک دوپا

که هم اکنون که تورا میبوسند طناب دارت را میبافند که همان وقتی که در اغوش میگیرنت خنجر هایشان را تیز میکنند از رازت برای خود سپر میسازند و به زبان امروزی تر(از تو آتو میگیرند)

از درده دلت چنان شمشیر هایی میسازند که تا کنون به دست ماهر ترین اهنگران ساخته نشده

و با چشمانشان گویی که دلت را میدرند

هر روز دندانهایشان را تیز میکنند و زیبا

زیباییشان چنان دلفریب اس که انگار به مانند انها در دنیا نیست و فقط وقتی اعتمادت را قلبت را برایشان گزاشتی با دندانهایشان میدرند تو را

اینها که قلب خوار نیستند اینها که بقایشان به کشتن روح وابسته نیست

پس چرا میکشنت؟نمیدانم شایدجزئی از چزخه حیاتشان است

مرا ببخش برای خنده ای که بغض شد

غروری که له شد

صبری که نابود شد

مغزی که بی عصب شد

قلبی که سنگ شد

سینه ای که سوخت

ریه ای که از حجم دود ناتوان شد

کبدی که که از حجم قرص سخت شد

چشمانی که تار شد دیگر صاف ندید

دلی که ارامش را در فراغ دید نه وصال

یوسف ما در چاه مرد .غرق شد

و مرا ببخش برای دو رنگ شدن موهایت

رد اشک گونه ات

و چشمان بی فروغت

این بلا را دوپا ها سرر ما اوردند همین دوپا های ترسناک

حالا قهوه ات را بخور و لذت ببر تو زندگی کن تو بمان

و هیچ وقت این دوپا ها را نبین

هرجا دیدی فرار کن بدو حتی اگر نفست ببرد بهتر از ان است که نفست را ببرند برقص بخند با معبودت عاشقی کن و صاف و ساده و مهربان بمان

دوستت دارم ای دوپای همجنس دوپا های نخستین

زندگی کن

من میروم سیانور به انتظارم نشسته

و میگویند درد انتظار کشنده است. حتی برای سیانور

ن آدمی شریف است به جان آدمیت

نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی

چه میان نقش دیوار و میان آدمیت

خور و خواب و خشم و شهوت شغب است و جهل و ظلمت

حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

به حقیقت آدمی باش وگر نه مرغ باشد

که همین سخن بگوید به زبان آدمیت

مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی

که فرشته ره ندارد به مکان آدمیت

اگر این درنده‌خویی ز طبیعتت بمیرد

همه عمر زنده باشی به روان آدمیت

رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند

بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت

طیران مرغ دیدی تو ز پایبند شهوت

به در آی تا ببینی طیران آدمیت

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم

هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت

«سعدی شیرازی»