
عجیب نیست که ما حتی نتونیم به چیزهایی که میدونیم نباید انجام بدیم یا برعکس بهتره که انجام بدیم، پایبند نیستیم؟ به قول بزرگواری که میگفت: چیزی که انسان رو تبدیل به یک احمق میکنه، این هست که حتی نتونه به نصیحت خوب خودش گوش بده.
و میشه گفت که این کاری بود که این چند روز انجام دادم، تسلیم لذت های لحظهای شدم و آینده نگریام که معمولا درست هست رو نادیده گرفتم.
چرا باید چیزای خوبی که دارم رو نادیده بگیرم؟ چرا چیزایی که میدونم به یک باور یا عقیده تبدیل نشدن؟ گاهی به این فکر میکنم که بیش از حد خام هستم.
الان که دارم دربارهاش مینویسم، فکر میکنم که حداقل یه پله جلو افتادم که دارم بهش فکر میکنم و ازش فرار نمیکنم، چون موضوعی بنیادی هست که باید بررسی بشه و اگه بذاری ریشه پیدا کنه، با یه موجود قوی تری از خودت که در درون خودت زندانی شده باید روبرو بشی.
به طور تمرینی باید کارهایی خلاف میلم انجام بدم که تمرین بشه، برای مدیریت بهتر خود.
برای همچین حالت هایی قطعا اصطلاح های علمی و راهکار هایی وجود داره و پیش یه فرد متخصص رفتن، گزینه خوبیه، البته که هنوز امتحان نکردم ولی خب...
در آینده میتونم بیشتر درباره این موضوع صحبت کنم.
اگر دوست داشتین تجربه های مشابه رو برام بنویسن.
حتما میخونم.
ارادتمند شما.