نامه های یک قاتل...
خیلی وقت ها ما سرزنش میکنیم افرادی را که قاتل می‌خوانیم آنهارا
خشمگین می‌شویم از آنها که چرا میکشند؟ آیا عذاب وجدانی دارند؟ آيا قلبی دارند؟ حتی میشود گفت آيا انها انسان هستند؟
درصورتی که خودشان ناخواسته مرتکب قتل می‌شوند..
زمانی که بال های کودکانشان را پرپر می‌کنند تا پر پرواز به سمت وسوی آرزوهایشان را نداشته باشند..
زمانی ها قضاوت ها و دروغ هایشان نابود می‌کند زندگی هارا..
زمانی که با شمشیر تیز زبانشان نابود می‌کنند شخصیت و غروری را..
آيا اینها قاتل نیستند؟ آیا قتل فقط مختص جسم آدم هاست؟؟ آيا قتل مختص انسان هاست؟ نمی شود تجاوز به حیوانات نمی شود آسيب های روحی روانی را قتل دانست؟
آدم ها بی وقفه قضاوت می‌کنند بدون آنکه جای شخصی باشند آدم ها ادعا می‌کنند بدون آنکه اطلاعی داشته باشند.. آدم ها فقط یادگرفتن که بدون آنکه گوش کنند حرف هارا فقط اعتماد کنند به چشم هایشان..
همیشه می‌گویم که آسان است درک این جهان هستی اما سخت‌ترین چیزی که حتی جای زبان چینی راهم می‌گیرد درک انسان هاست..
نمی‌توانی بفهمی که چه می‌خواهند نمی‌توانی بفهمی چه می‌گویند نمی‌توانی بفهمی حرف هایشان با قلبشان یکی است یا فقط به زبان می آورد حرف هایی راکه شاید می‌خواهند که باورش کنند..
تمامی آدم ها قاتلانی هستن که با حرف ها رفتارها زخم زبان ها قضاوت ها خشم ها و کینه ها شاید انتقام هایی که درسر دارند
انسان ها تبدیل شدند به قاتلان چهره هایشان، که از بی اعتماد به نفسی در این جهان که از ترس قضاوت شدن از چهره هایشان دست به عمل هایی می‌زنند که شاید به قیمت جانشان تمام شود.
کی انتخاب کرده است این معیار هارا؟ کی حق دارد بگوید چی زیباست وچی زشت؟
کی حق دارد قضاوت کند چاق یا لاغر را؟ کی می‌تواند به خودش اجازه دهد که بگوید سفیدی زیباست و سبزی زشت؟
با این معیار های کوچک و احمقانه سال هاست که چهره ها پشت ماسک هایی پنهان گشته..
سال هاست که با این معیار ها انسان ها را نمی‌شود تشخیص داد نمی‌گویم عمل زشت است نمی‌گویم تلاشی برای زیبایی نباید کرد برعکس انجام هرکاری که باعث شود برای لحظه هایی هم حس کنی که زیبایی عالیست.
اما به شرطی که پشتش اعتماد بنفس باشد..
بیاید قاتلان احساسات و قاتلان جسم و روح نباشیم..
