Ugetsu Monogatari 1953
By Kenji Mizoguchi
اوگتسو مونوگاتاری،از آن دسته آثاری است که تاثیرشان تا مدت ها به قوت خود باقی میماند؛اگرچه این موهبتی کمیاب است،اما این امر برای من برابر با دشواری های بسیار در نوشتن است.
"اوگتسو موناگاتاری"،روایت طمع و خودخواهی سیری ناپذیر انسان، و اهمیت خانه و خانواده در جهانی است که بین واقعیت و ماورائی بودن در نوسان به سر میبرد؛ظرافت میزوگوچی در حفظ تعادل بین این دو،شگفت انگیز است.
قصه دو خانواده در روستایی واقع در ژاپن-قرن شانزدهم.
"گنجورو" و "توبی" کوزه گرانی هستند که یکی از آنها(گنجورو) رویای ثروت و آسایش را در سر میپروراند و دیگری(توبی) در پی تبدیل شدن به یک سامورایی،و دست یافتن به قدرت و احترام است.
هرکدام از آنها با امید رسیدن به آرزوهایشان،قصد بر سواستفاده از گرانی های برآمده از وضعیت جنگی میکنند و با وجود مخالف های همسرانشان،راهی بازار بزرگ میشوند،اما...
در جهانی به سر میبریم که در آن ارواح خبیثه رفت و آمد دارند،سربازان غارت میکنند و از بین میبرند،جاری کردن خون انسان ها برابر است با دستیابی به قدرت و احترام و در این میان 'اخلاق"،واژه غریبی است؛اما ایا میزوگوچی میخواهد ما نیز شاهد از دست رفتن اخلاقیات باشیم؟ خیر.
شما از دست رفتن و لگدمال شدن اصول اخلاقی را بدون اینکه نظاره گرش باشید درک میکنید.
بیان اخلاقیات از دست رفته در اوج انسانیت و اخلاق،تنها میتواند نشانگر نبوغ و مهارت میزوگوچی باشد؛ و اینجاست که شارل بودلر میگوید:(لازم بود در همه اعصار تمدنها انسانهایی باشند با چشماندازی فراتر از زمین تا بتوانند زیستن را به بشریت حیوانی بیاموزند، انسان به تنهایی قادر نبود آن را کشف کند).
میزوگوچی دقیقا از همین دست انسان ها است.
داستان نیز از کشش بسیار بالایی برخوردار است،تقریبا در همه سکانس ها حادثه ای در حال رخ دادن است و پایان آن نیز مصادف با شروع حادثه ای دیگر،از این حیث ریتم اثر نیز میخکوب کننده است و ابدا خسته کننده نمیشود.
و در آخر،لحظات بازگشت مرد به حریم از دست رفته خانواده از به یادماندنی ترین و تاثیر گذار ترین سکانس ها است.
10/10
#ریویو
#پیشنهاد
آرمین حاجی زاده ✍?