من از فیلمهایی که تلاش میکنند تماشاگر را مجاب کنند اتفاقی در شرف وقوع است، متنفرم؛در حقیقت اتفاقی نمیافتد، ما فقط از یک وضعیت به وضعیت دیگر میرویم و همهچیز در زمان غرق میشود. تنها چیز حقیقی زمان است؛ سالها، روزها، ساعتها، دقایق و ثانیهها.
"Bela Tarr"
هارمونی های ورکمستایر حقیقتا از عجیب ترین تجربه هایم بود،تجربه سیر و سلوکی در جهانی سرد و تاریک که ساختنش فقط از خود بلاتار برمی آید،جهانی که به یک "آخرالزمان بلاتاری" میماند؛آخر الزمان بلاتاری چون خبری از زرق و برق های هالیوودی و آن تصویر کلیشه ای و پر تکاپو از آخرالزمان نیست؛در واقع اینجا چیزی جز خرافات گیرتان نمیآید.
افتتاحیه ای سرد و مجذوب کننده که با موسیقی شگفت انگیز "میهای ویگ" حس و حالی غریب پیدا میکند.
افتتاحیه ای میان جمعی از مستان،که مشغول اجرای نمایشی هستند در باب چرخش زمین و پدیده کسوف و خسوف(بدون شک یکی از به یادماندنی ترین اوپنینگ ها).
اینجاست که بلاتار ما را با "یانوش والوشکا" آشنا میکند،جوانی با جسمی خستگی ناپذیر،اما روحی خسته از زندگی.بلاتار اینها را با همراه کردن و غرق کردن یانوش در نماهای تاریک،سرد و بلندش میسازد.
با ورود یک سیرک به شهر،همه چیز فرق میکند؛سیرکی که حامل یک نهنگ مرده است و ارمغانش چیزی نیست جز دودستگی و آشوب.
بیشتر، افراد مسن شهر دور سیرک جمع میشوند،اما انگار این فقط یانوش است که تاب مواجهه با تاریکی درون آن را دارد.
با گذشت زمان،اهداف پشت پردهایان سیرک محقق میشود.مردمان فریب خورده،اطراف سیرک جمع میشوند،بلوایی در راه است...
تصاویری بی پرده از مردمی که دیگر تسلطی بر خود ندارند،حمله ور میشوند و نابود میکنند.
با رسیدن به خانه سالمندان،بلاتار انزجار مخاطبش را از مردم و حتی مردم از خودشان را با نمایی از یک پیرمرد عریان،به اوج میرساند.
مردم آشوبگر، تاسف بار از کار خود دست میکشند.
یانوش که شاهد تمامی این اتفاقات بود،تاب نمیآورد؛او اینک از جوانی فقط ظاهرش را داراست،او در جسم مرده،و در روح سالخورده است؛چیزی همانند یک نهنگ بی جان.
در آخر باید گفت که نه تنها این فیلم،بلکه سینمای بلاتار به بیننده ای که صبور نیست،پیشنهاد نمیشود.
8/10
#ریویو
آرمین حاجی زاده ✍?