شب تاریکی بود .
در پس دیوار بلندی
نهال کوچکی
میلرزید .
از هجوم سرد طوفان
میترسید .
ریشه های ناتوانش
بیرمق ،
دستان خاک را
رها میکرد .
اشک در چشمان او
میغلتید .
با خودش میگفت :
واقعا پایان من اینجاست ؟
پیش از آغاز بهار ؟
بدون اینکه
جویی همسایه ام باشد ؛
یا شکوفه ای
مهمان شاخه هایم ؛
یا پرنده ای
نوازشگر گونه هایم ؟
در نهایت
همه این سوال ها
حسرتی بیش نشد .
نهال بینوا
هرگز بهار را
ندید .
شاید
اگر دیوار
به او رخصت تکیه کردن داده بود
حال
غبار غم و تنهایی
در میان آجر هایش
جا خوش نکرده
و تکه های شکسته
نهال
در هوا معلق نبود .
شاید بهار حقیقی
پشت دیوار بود ؛
در پشت قلبی که مهر میورزد
و با تپش های گرمش
جسم بیجانی را
جان میبخشد .
