آنها میپرسند
چرا قلبت شده از سنگ ؟
پس کجاست آن لبخند ؟
اما نمیدانند
که قلبم
هزاران فرسنگ
دورتر از جسمم
جا مانده است .
در میان اشک های کودکیام .
در میان تنهایی های مداومام .
همان جا که دیگر از ته دل نخندیدم .
همان جا که فهمیدم
آدمها
پوست میاندازند .
آنجایی که امیدم را سر بریدند
و اعتمادم را سوزاندند .
کنار همان هایی که قلبم را
پاره پاره کردند .
کنار همان هایی که دهانم را
دوختند .
کنار آنهایی که خنجر میزدند
و من سکوت میکردم .
آنقدر فریاد ها
درد ها
خشم ها
و اشک هایم را
خاک کردم
که انسان دیگری
رشد کرد .
