امشب
مثل هر شب
تاریکی ، گیسوانش را
گسترانده است .
تنها سکوت است
که در خیابان ها قدم میزند .
ماه هم همانند آدم ها
رو ملافه ابریاش خوابیده است .
انگار فقط منام
که برای بیخوابی
همدمام .
گمان کنم حالا حالا ها
مهمانام است .
برایش چایی دم میکنم ؛
کلوچه گردویی میآورم
و زیر نور کرم های شبتاب
مهمانی را میکنیم
برگزار .
میانمان
سکوت پابرجا ست .
بعد از دقایقی
بیخوابی
همانطور که نگاه میکرد به فنجان چایی
از من پرسید سوالی .
" چرا هنوز بیداری ؟ "
با طعنه دادم جوابش را :
" خوب چون که تو اینجایی . "
سرش را گرفت بالا .
همانگونه که با شگفتی
به چشمانم نگاه میکرد
گفت : " نه
من مهمان ناخوانده
نیستم .
خودت کردی مرا دعوت .
وقتی که
آمدم
خودت گفتی بمانم در کنارت .
آخر چرا
با خودت
میکنی این کار را ؟ "
آنگاه ، بغض گلویم را
داد فشار .
هی نگاه میکردم به گوشه و کنار .
بعد از ساعت ها
یافتم جوابش را .
گفتم :
" بیخوابی عزیزم !
من هنوز بیدارم .
میخواهم که بخوابم
اما
چراهای ذهنم
نمیدهند اجازهاش را ."
بعد بیخوابی
با دلسوزی
خواست که چرا هایم را
بیرون بریزم .
با اشک فریاد زدم :
" چرا اطمینان ندارم
که مال این دنیایم ؟
چرا وقتی که بیگناهم
اینقدر گناه کارم ؟
چرا همیشه عذاب وجدان دارم
و سرشار از اضطرابم ؟
چرا فقط دست به دامن
قرص های خواب آورم ؟
چرا با این حال نمیتوانم
بخوابم ؟
چرا فقط من ؟
چرا فقط ما ؟
چرا ؟
چرا ؟
چرا ؟
چرا ؟
چرا انقدر چرا در مغزم
دارم ؟ "
ناگهان بیخوابی
دستی بر سرم کشید ؛
لبخند کمرنگی زد ؛
از روی صندلی
بلند شد .
کت چرمیاش را پوشید .
در را پشت سر بست
و از مهمانی رفت .
