ردپایت

اشک شوق می‌بارد

از چشمه

چَشمانم .

قلبم

هنوز هم

هراسان است

از ردپایی

که برگشتی

ندارد .

می‌دانی که اینجا من تنهای

تنهایم .

اینجا

کنج تاریک

ابهام است .

همان جایی

که خانه آشنای من

بود .

پیش از اینکه

تو بیایی .

آخر چرا

آن دنیای پر نور را

نشانم دادی ؟

حالا

اینجا

بیش از پیش

روحم را

می‌خراشاند ؛

من را

می‌ترساند .

آیا آن خاطرات شیرین

داشتند چنین

بهایی

سنگین ؟

آری

اگر روزی

دوباره بیایی ؛

اما این تنها

خیالی است

که هر شب

میان خیابان های

ذهنم

پرسه‌زنان است .

من هم

همانند مردم

می‌دانم

که مرگ ، برگشتی ندارد .

می‌دانم ؛

اما نمی‌‌خواهم

در دریای باورهای

وجودم

آن را بکارم .