دنیای من آبی است .
تار است و بیتردید ،
تردید
در بند بند آن
خفته است .
مرز میان رویا
و آنچه هست در دنیا
باریک باریک است .
در دنیای من
آینه ها ، رنگ دگر دارند .
من را تکه تکه مینَمایند .
نمیدانم کیستم
یا حتی چیستم .
نقش درون آینه ها
همگی مناند ؛
اما هیچکدام من
نیستند .
تنها میدانم
که دنیایم
تنها ، دنیای من است .
همه سایه وار
درگذرند .
تنها غم است
که مهمان هر شب است .
دستانش
دستان سردم را
میفشارد
و سنگینی حضورش
گردنم را .
در دنیای من
لحظه ها سردرگماند .
ساعتی نیست که آویزه دیوار شود ؛
تیک تاکش
سکوت من و غم را شکند
مرا کمی به واقعیت ببرد .
راستی
واقعیت چیست ؟
معرفش کیست ؟
که میگوید که دنیای من واقعی نیست ؟
دنیای آبی من
کوچک است
ولی به اندازه قلب سنگ شما نیست ؛
مبهم است
ولی مثل افکار شما نیست .
از دنیای من
دور بمانید .
در دنیای من
جای کسی نیست
که دیگری را به پایین بکشد .
اینجا
پایین و بالا
هست فاقد معنا .
از دنیای من دور بمانید
آدمها !
