قلبم
سریع تر از ثانیه ها ،
در تپش است ؛
چشمان لرزانم
بیشتر از رود ، خروشان است ؛
بر بیابان گونه هایم ،
باران اشک جاری .
هنوز باور نمیکنم
خودت بگو که اینجایی ؛
فقط خوابی .
بگو چرا
دستان گرمت حال
سرد است
و آن صورت پرمهرت
از احساس خالی ؟
کنون وجودم
از شک هست عاری .
مطمئنم
که تو را میخواهم .
بگو که نیست دیر .
آری .
میدانم
این است رسم تقدیر ؛
هر چه داری
بیترحم
از تو میگیرد
تا بفهمی
هرکسی تنهای تنها میمیرد .
اما بدون تو
من نهتنها ، تنها
بلکه بی معنایم
مثل همان ماهی
که بی خورشید ،
تاریک است
بی امید و شادی .
نگاهم کن خورشید زیبایم .
تو هم مرا میخواهی ؟
پس چرا فروغ رویت
محو شدهست ؟
ندارد اشکالی .
بامداد که خورشید حقیقی
بالا بیاید ،
با دستان گرمش
تو را به آغوش میکشد ؛
خواب را از چشمانت
میپراند ؛
جانی دوباره به جسم بیجانت
میتاباند .
اما نمیدانم چرا
آنها
باور نمیکنند حرفم را .
آخر زیر خاک
وقتی شدی بیدار
چه کسی میشنود فریادت را ؟
خاک نامرد است .
مملو از جانوران بیعقل است .
چرا نمیفهمند
حیف جسمت است
که غذایشان شود ؟
چرا نمیفهمند
که تو فقط خوابی ؟
چرا نمیفهمند
شاید تو بیماری
فقط اندکی دارو میخواهی ؟
پس تابوت چرا ؟
کفن بیروح چرا ؟
لباس سیاه چرا ؟
گریه و زاری چرا ؟
خاک چرا ؟
خاک چرا ؟
