خورشید بارها و بارها غروب کرد
اما خیال تو هنوز
در وجودم
غروب نکرده است.
هنوز دریای قلبم
به شوق تو خروشان است .
این موج های بیقرار
هرگاه به ردپای تو میرسند
آرام میگیرند .
هنوز دستان کوچکم
تو را صدا میزنند ، میترسند از تاریکی شب
کجایی که در آغوش بگیریشان ؟
هنوز میبارم
که مبادا روزی ، قاب عکس مهربانت
در ذهنم هاشور بخورد
و هنوز نمیخواهم
فاصله میانمان را باور کنم .
این فاصله
تلخ ترینِ فاصله هاست
من هنوز اینجایم
و تو در زیر خاک های سردی .
جان دلم
بگو که
هنوز هم
کتاب خاطراتمان را ورق میزنی ؟
یا اینکه
من در کنج افکارت خاک میخورم ؟