روزی روزگاری
هنگامی
که خورشید
هنوز بر همه جا میتابید
ونبود
تاریکی و سیاهی ؛
ناگهان افتاد اتفاقی .
خورشید رویش را برگرداند
و پاره ای از فضا ،
شد تاریک و تنها .
از غم رهایی
در کنج خلوتی
میگریید .
تا اینکه صدایی
در هوا پیچید .
تاریکی
به آرامی
خود را به زمین رسانید .
انسانی
را دید
که سیاهی ،
در روحش رخنه کرده
و اشک هایش دانه دانه
بر گونه هایش میغلتید .
از جوان پرسید :
" خورشیدت رهایت کرده ؟ "
جوانک با زاری گفت : " شمع زیبایم
به خاموشی گرایید .
هر نوری
دارد انتهایی .
حتی اگر
پشت سر
تو را
نگذارد جا
باد مرگ او را
از تو میگیرد ؛
و همه ما
در آخر میمانیم تنها . "
