این روزها اطرافم
صداهایی میزنند
پرسه .
دیگر شدم خسته .
دیگران میگویند
توهمی بیش نیستند ؛
اما
نمیدانند
که آنها هم
قاطعانه
همین را میگویند .
حالا
من گیج و سرگردان
میان
هزاران
راه و بیراهام .
کدام دنیای من است
و کدام دنیای مان ؟
این انسان ها
که بی هیاهو به من
زل زدهاند ؛
واقعی اند
یا فقط در سرماند ؟
نمیدانم .
نمیدانم .
نمیدانم کجایم .
آیا من هم
فقط یک خیالم ؟
در کرانه افکار خدایم ؟
چرا کسی نیست
که بدهد
جوابم را ؟
چرا
همدم هایم
هیچکدام
نیستند
آدم ؟
راستی
مادرم هست ؛
اما
در انتهای
راهروی قلبم
به حضورش شکاکم .
آغوشش
سرشار از آرامش
است .
آنقدر خوب است
با من
که نمیدانم
او مرا آفریده
یا من
اورا .
دیگر این تاریکی
این حس تکراری
این فکر های اجباری ،
جانم را
به لب آورده است .
برگه ها
تنها
بستری
هستند که میتوانم
رویشان فریاد بزنم .
آیا کسی میشنود ؟
