
همیشه دوست داشتم بشینم از نزدیک انقدر نگات کنم که صورت ماهت روی قلبم حک شه. اون شبی که توی اون همه هیاهو و سر و صدا خوابت برده بود، باورم نمیشد که چنین فرصتی برام پیش اومده. از خوش شانسی من، صندلی کنارت خالی بود. منم به بهونه اینکه خوابم میاد، اومدم کنارت نشستم و خودمو زدم به خواب. وقتی هیچکس حواسش نبود، چشمامو باز کردم، صورتت دقیقا روبروم بود. به مدت ۳۹ دقیقه تمام فقط بهت زل زدم. تمام جزئیات صورتت رو حفظ شدم. هر کدومشو میخواستم به دل بسپرم، هزار بار قربون صدقت میرفتم. چه میدونی تو؟! چه میدونی از حسی که بهت دارم؟!
اون موهای لخت و قهوه ایت که هدایتشون میکنی به ساحل چپ سرت، ابروهای کوچولوی تقریبا هفتی بهم ریختت، جوشای ریز روی پیشونی و شقیقه و لپای گوگولیت، چشمای بادومیت زیر اون ویترین های شیشه ای، مژه های نازت که اگه فضا تاریک نبود، تعدادشونو هم میشمردم، بینی خوشگلت، لبای سرخ غنچه ایت، خال کوچولوی روی چونت، مدل خاص ناخونات، مدل دستات توی خواب که هر لحظه دلم میخواست بگیرمشون... آخ بگردم من دور کسی که خالق انقدر واسه آفرینشش وقت گذاشته، من بگردم دور تو... ??