نخستین یافته ها از شعر پارسی به دوران زرتشت پیامبر و سروده های وی در گاهان میرسد
نخستین شاعرانی که به زبان فارسی دری شعر میگفتند در دیار یعقوب لیس صفاری پدیدار شدند اگر چه پیش از آن هم اشعاری سروده شده بود اما یافته ها نشان میدهد که در آن دوران شعر پارسی(همان فارسی دری و در مقابل فارسی میانه)هنوز قوام نیافته بود زیرا وزن آنان به طور مطلق عروضی نیست.
مرحله بعدی شکل گیری و تکامل شعر ایرانی در ورارود و خراسان اتفاق افتاد در این دوره شعرای بزرگی مثل رودکی سمرقندی پدیدار شدند (فردوسی هم اواخر این دوره پدیدار شد.)
از روزگار غزنوی به بعد به ویژه از آغاز پادشاهی سلجوقیان اندک اندک جنبش سرایش شعر به زبان پارسی دری به نواحی مرکزی ایران و حتی نواحی غربی کشیده شد و شعر و زبان آن تحت تأثیر گویش محلی گویندگان این خطه قرار گرفت
سده هفتم هجری اوج شعر پارسی محسوب میشود و در آن دو شاعر بزرگ سعدی شیرازی و جلال الدین محمد مولوی آسمان شعر پارسی را روشن کردند. پس از این دو بزرگوار، شعر پارسی در سراشیب و فرود افتاد و اگر چه در سده هشتم هجری با ظهور شعرایی چون عبید زاکانی و حافظ شیرازی اعتلا یافت.
پس از حافظ که پایان بخش سبک عراقی بود سبک هندی پیدا شد و پس از آن دوره پیدایش شعر نو و یا شعر نیمایی بود.
نیما یوشیج یا علی اسفندیاری بنیان گذار شعر نو است وی با پدید اوردن شعر نو در شعر پارسی انقلابی به پا کرد.

در یک تقسیمبندی کلی به ترتیب شکلگیری انواع شعر نو را میتوان به سه دسته کلی تقسیم کرد:
شعر نیمایی: وزن عروضی دارد اما جای قافیهها مشخص نیست مثل اشعار اخوان ثالث، فروغ فرخزاد و سهراب سپهری.
سپید: هر چند آهنگین است اما وزن عروضی ندارد و جای قافیهها در آن مشخص نیست مثل برخی اشعار شاملو.
موج نو: نه قافیه دارد و نه وزن عروضی و فرق آن با نثر در تخیل شعری است. موج نو به پیچیدگی معروف است. مثل برخی اشعار احمد رضا احمدی.
منبع:ویکی پدیا