ماه
اندازه ماه تقریبا یک چهارم زمین است یعنی قطرش تقریباً یک چهارم زمین و برابر با ۳۴۷۶ کیلومتر است. ا اگر به دیگر منظومه‌های تشکیل شده سیاره و ماه نگاه کنیم می‌بینیم که تقریباً همیشه اندازه سیاره به مراتب بزرگتر از اندازه ماه‌هایی است که به دور آن می‌گردند. ما هر ۲۷.۳ روز یک بار به دور خورشید می‌چرخد که این همان مدتی است که طول می‌کشد تا یک بار به دور زمین گردش کند این به این معناست که ماه چنان می‌چرخد که همواره سمت ثابتی از آن در مقابل زمین است. با وجود این فاصله زمین تا ما از نزدیک‌ترین فاصله ۴۱۰ ، ۳۵۶ کیلومتر تا دورترین فاصله ۶۹۷ ،۴۰۶ کیلومتر در تغییر است به همین دلیل سرعت مداری ماه نیز مختصری تغییر می‌کند و در نتیجه دوره‌های گردش و چرخش محوری آن مختصری ناهمگام می‌شود. این باعث می‌شود که ماه کمی تلوتلولو بخورد این تلوتلوخوردن به رُخگرد مشهور است.
بزرگترین کهکشان جهان؟!
کهکشان 1011 IC کهکشانی بسیار بزرگ با طول ۶ میلیون سال نوری می باشد، درحالی که طول کهکشان راه شیری یکصد هزار سال نوری است. در واقع این کهکشان حدود شصت برابر راه شیری است و بزرگترین کهکشان به حساب می آید. اخیرا سیگنال های رادیویی زیادی از سمت این کهکشان دریافت شده است.
تولد یک ستاره در سحابی ها?
درون سحابی ها ابر گازی سرد و عظیمی وجود داره که توانایی تولید هزاران ستاره رو داره. این ابر شروع به انقباض میکنه و بعد از مدتی به ابر های کوچیک تر گلوله مانندی تقسیم میشه. این گلوله های سرد بیشتر و بیشتر منقبض میشن و شروع به گرم شدن میکنن. در نهایت دما و فشار در مرکزشون به چندین میلیارد درجه افزایش پیدا میکنه و یک پیش ستاره تشکیل میشه.
!سفر به فضا DNA انسانو تغییر میده!!
فضا پر از پرتو های خطرناکه، اگه فضانورد ها به ماه یا مریخ سفر کنن در معرض تشعشعات مرگبار قرار میگیرن و گاهی این تشعشعات به DNA برخورد میکنن و باعث مرگ سلول میشن. ناسا تلاش زیادی میکنه که لباس فضانوردان رو در برابر تشعشعات مقاوم کنه اما هنوز نتونسته در این زمینه به موفقیت کامل برسه. به همین خاطر ذرات با انرژی بالا از فضاپیما و لباس فضایی میگذرن و با سلول های بدن برخورد میکنن.
نکته؟
بسیاری از حیوانات می توانند به فضا رفته و در آنجا زندگی کنند اما پرندگان نمی توانند در فضای بدون گرانش عمل بلع را انجام دهند.
به طور کلی پروسه فضانورد شدن چقدر طول میکشه؟.
فضانورد شدن تقریبا ۱۰ سال طول میکشه که شامل 4 سال دانشگاه، 2 سال کارشناسی ارشد، 2 سال تجربه حرفه ای و 2 سال تمرین در گروه فضانوردای ناسا هستش.
.وویجر.
وویجر نام دو کاوشگر فضایی است که در سال ۱۹۷۷ میلادی توسط ناسا برای مطالعه سیاره‌های سامانه خورشیدی به فضا پرتاب شد. دو ویجر بعد از انجام ماموریت به سوی فضای بیرونی سامانه خورشیدی حرکت کردند. در سال ۲۰۱۰ دانشمندان اعلام کردند که وویجر ۱ در مرز سامانه خورشیدی قرار گرفته و در آستانه خروج از این سامانه قرار دارد. این دو کاوشگر اکنون دورترین اجرامی هستند که از زمین به فضا پرتاب شده‌اند. این دو فضاپیما با سوخت هسته‌ای کار می‌کنند، به اندازه یک اتومبیل کوچک هستند و اعلام شده برای ادامه حرکت و فعالیت تا سال ۲۰۲۰ سوخت دارند.
در ویجر دیسکی طلایی رنگ بنام دیسک طلایی ویجر نیز قرار گرفته است که در آن پیغام هایی برای موجودات فضایی اماده شده است.
