ابری نیست.
بادی نیست
مینشینم لب حوض:
گردش ماهیها،روشنی،من،گل،آب.
پاکی خوشه زیست.
مادرم ریحان میچیند.
نان و ریحان و پنیر،آسمانی بی ابر،اطلسهاییتر.
رستگاری نزدی: لای گلهای حیاط.
نور در کاسه مس چه نوازشها میریز!
نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین میآرد.
پشت لبخندی پنهان هر چیز.
روزنی دارد دیوار زمان،که از آن چهره من پیداست.
چیزهایی هست که نمیدانم.
میدانم،سبزهای را بکنم خواهد مرد
می روم بالا تا اوج، من پر از بال و پرم.
راه میبینم در ظلمت،من پر از فانوسم.
من پُراز نورم و شن
و پُراز دارو درخت.
پرم از راه،از پل،از رود،از موج.
پر از سایه برگی در آب:
چه درونم تنهاست.