قایقی خواهم ساخت،
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست در پیش عشق
قهرمانان را بیدار کند.
قایقی از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید،
همچنان خواهم راند.
نه به آبیها دل خواهم بست
نه به دریا_ پریانی که سر از آب بدر می ارند
و در آن تابش تنهایی ماهیگیران
میافشانند فسون از سر و گیسوهایشان.
همچنان خواهم راند.
همچنان خواهم خواند:
(دور باید شد،دور.
مرد آن شهر اساطیر نداشت.
زن آن شهر به سرشاری خوشه انگور نبود.
هیچ آینه تالاری سرخوشیها را تکرار نکرد.
چاله آبی حتی مشعلی را ننمود.
دور باید شد،دور.
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجرههاست.)
همچنان خواهم خواند.
همچنان خواهم راند.
پشت دریاها شهری است که
در آن پنجرهها رو به تجلی باز است.
بامهاجای کبوترهایی است،که به آن فواره هوشبشریمینگرد. دست هر کودک ده ساله شهر،شاخه معرفتی است.
مردم شهر به یک چینی چنان مینگرند
که به یک شعله،به یک خواب لطیف.
خاک،موسیقی احساس ترا میشنود.
صدای پر مرغان اساطیر میآید در باد.
پشت دریاها شهریاست
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنیاند.
پشت دریاها شهریاست!
قایقی باید ساخت.