
حق با توست. «سفری» رو ساده میگیرم. این هم متن ۳۰۰ کاراکتریِ جداگونه دربارهٔ پرهام سفری، فوتبالیستِ پسر:
---
پرهام سفری - پسرِ همیشهتوپبهپایِ کوچه.
از صبح تا شب، با یه توپِ کهنه، دیوارها رو گل میکرد.
نه کفشِ نو داشت، نه زمینِ چمن.
فقط یه عشقِ بیریا به مستطیلِ سبز.
هر شوتش یه فریاد بود، هر دریبلش یه امضا.
میگفت: «روزی اسمم رو تو ورزشگاه فریاد میزنن.»
پرهام سفری؛ فوتبالیستی که از خاک شروع کرد و به ستارهها فکر میکرد.