زن طبقه‌ی بالا نمی‌خوابد
باران می‌بارید.
سنگین، ساکت و سرد.
از آن دست باران‌هایی که هوا را ساکن می‌کند و دیوارها را خیس از حسّی ناشناخته.
«مرا» در برابر ساختمانی سه‌طبقه ایستاده بود. چمدانی فرسوده در کنارش، و کلیدی فلزی در دستش که غیرعادی گرم بود.
ساختمان، با نمایی خاکستری و پنجره‌هایی که گویی قرن‌ها باز نشده بودند، به طرز غریبی خالی به نظر می‌رسید.
همه‌چیز ساکت بود، غیر از صدای باران و وزش باد میان شاخه‌های خشک‌شده‌ی درختان حیاط.
مرد لاغراندامی که کلید را به او سپرده بود، تنها یک جمله گفته بود:
> «شب‌ها، از پله‌ها بالا نرو. اگر صدایی شنیدی... پاسخ نده.»
مرا در آن لحظه اهمیتی نداده بود؛ گمان کرده بود با مردی خرافاتی مواجه شده.
اما اکنون، در میان باران و سکوت سنگین کوچه، آن جمله رنگ دیگری داشت.
رنگی که بیشتر به هشدار می‌مانست تا خرافه.
او وارد ساختمان شد. طبقه‌ی دوم، واحد او بود. طبقه‌ی سوم تنها یک در داشت؛ درِ چوبیِ سیاه، بدون پلاک، بدون زنگ، و تنها با یک چشمی کوچک.
چشمی که انگار به جای نگاه کردن، در سکوت تماشا می‌کرد.
ساکنین ساختمان چیزی نمی‌دانستند. یا دست‌کم، نمی‌خواستند بدانند.
اما نام زنی که در آن طبقه زندگی می‌کرد، میان حرف‌ها تکرار می‌شد:
«زن طبقه‌ی بالا...»
هیچ‌کس او را ندیده بود.
نه بر پله‌ها، نه در راهرو، نه حتی پشت پنجره‌ها.
فقط گاهی، در نیمه‌شب، صدای کشیده شدن چیزی روی زمین شنیده می‌شد. یا گام‌هایی سنگین. یا… خنده‌ای خفه.
فقط یک نفر ادعا کرده بود که او را دیده:
باغبان ساختمان. پیرمردی ساکت که هر روز، بی‌صدا گل‌ها را هرس می‌کرد و می‌رفت.
همان روز نخست، نگاهی عمیق به مرا انداخت و گفت:
> «اگر صدایی شنیدی... نخواب. فقط بیدار بمان.»
آن جمله هم مانند حرف آن مرد، ابتدا بی‌اهمیت به نظر رسید.
اما حالا… مرا حس می‌کرد که چیزی درست نیست.
نه در این خانه، و نه در طبقه‌ی بالا.
وسایلش را روی زمین گذاشت. اتاق سرد بود.
پنجره‌ها بسته، هوا راکد، و بخاری بر روی شیشه...
عجیب آنکه، او تازه وارد شده بود. پس آن بخار، از کجا آمده بود؟
در همان لحظه، از طبقه‌ی بالا صدایی خفیف به گوش رسید.
نه واضح، نه بلند.
فقط صدای کشیده شدن آرام یک صندلی...
روی زمین چوبی.
مرا بی‌حرکت ایستاد.
سرش را بالا گرفت و به سقف خیره شد.
چیزی بیدار شده بود.
