ویرگول
ورودثبت نام
رضا اکبری
رضا اکبری
رضا اکبری
رضا اکبری
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

دنیای موقتی

بعد از 7 سال زحمت برای دفتری که توش کار می کردم ازش اومدم بیرون.


کار من از روزی شروع شد که یکی از دوستام به دلیل مسافرت من رو جایگزین خودش کرد تا به صورت پروژه ای برای دفترشون کار کنم. اون موقع با دوستم فقط سه نفر بودن و من نفر چهارمی بودم که وارد اون مجموعه شدم.

بعد از 7 سال شدیم بیشتر از 40 نفر کارمند ثابت توی سه تا شهر. ولی آخرش که چی؟ سر یک موضوع مسخره و مزخرف با مدیری که توی سال های اول، من معتمد و امین دفترش بودم و کلی مسافرت کاری رفته بودیم و کلی براش احترام قائل بودم بحثم شد. ایشون هم خیلی راحت گفت خب اگه ناراضی هستی برو. به همین سادگی و من هم ساده تر از اون گفتم باشه و رفتم.

ولی جدای از همه این بی معرفتی ها فهمیدم که همه چیز توی این زندگی موقتی هست. توی یک سال گذشته همه چیزهایی که چندین سال براشون زحمت کشیده بودم توی چند ماه از دست دادم. خونه و زندگی ای که با عشق ساخته بودم، کاری که مثل بچه ام بزرگش کرده بودم و دوستش داشتم، عشقم و خیلی چیزهای دیگه.

الان هیچ حس بدی ندارم و از هیچ کدومشون ناراحت نیستم. چون اولا که هر چه به سر ما میاد از ندونم کاری خودمونه. دوما همه اینها یک تلنگر بود که بگه کل این دنیا به پشیزی نمی ارزه. همه رو همونطوری که به دست آوردی از دست می دی. یا نهایتا خودت می ری و همه رو جا میزاری. مهم اینه وقتی داریشون چطور ازشون استفاده کردی. وقتی کنارت هستن باهاشون چطور بودی و چه خاطراتی براشون ساختی. من هم با افتخار می تونم بگم از همه داشته هام نهایت استفاده رو بردم و برای هیچ کس خاطره ی بدی توی ذهنش به جا نزاشتم.

خلاصه اینکه به قول عین صاد که می فرمایند: نعمت های زیاد مهم نیست، برداشت زیاد از نعمت مهم است.

یا به قول بزرگ دیگه ای که می گفتن: شکر نعمت، درست استفاده کردن از اون نعمت است نه سجده کردن و الهی شکر گفتن خالی.

کار
۱
۲
رضا اکبری
رضا اکبری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید