به طور کلی، زندگی و هر مسیری که آدم انتخاب می‌کنه، ترکیبی از فراز و نشیب‌هاست. هیچ مسیری رو پیدا نمی‌کنی که هموار و بدون چالش باشه. اما چیزی که افراد رو از هم متمایز می‌کنه و باعث موفقیت‌شون می‌شه، توانایی بلند شدن پس از شکسته. یا بهتره بگم، مهارت برخاستن بعد از سقوط؛ منظورم همون تاب‌آوریه.
تاب‌آوری به این معنا نیست که همیشه قوی باشی یا هیچ وقت زمین نخوری. شکست بخشی از مسیره، اما مهم اینه که بعد از زمین خوردن دوباره بلند شی. تاب‌آوری یعنی بتونی با شرایط سخت کنار بیایی و بعد از تجربه‌های تلخ، دوباره به شرایط عادی برگردی، این که بتونی با زنده بیرون اومدن از شکست‌ها، بقیه رو شگفت‌زده کنی. حتماً برات پیش اومده که لحظه‌های سختی رو پشت سر بذاری و بعدها وقتی به اون لحظات فکر می‌کنی، از تاب‌آوری خودت تعجب کنی.
هر چقدر بتونی مشکلات مسیرت رو به چشم سدهایی که راه رو بستن نبینی و متوقف نشی، بلکه اون‌ها رو به عنوان فرصتی برای یادگیری و رشد ببینی، یعنی فردی تاب‌آور هستی یا در مسیر تاب‌آوری قرار داری. همه می‌دونیم که رشد درد داره، اما باید درد رو برای خودمون معنادار کنیم تا تاب‌آوریمون بیشتر بشه. در دل تاب‌آوری، شناخت نقاط ضعف و قوت، داشتن نگرش مثبت و انعطاف‌پذیری گنجونده شده. پس باید نگاهمون رو به مشکلات تغییر بدیم.
امیدوارم در انتهای هر بخش از مسیر زندگی، از دیدن دستاوردها، پستی و بلندی‌هایی که طی کردید و سختی‌هایی که با تاب‌آوری پشت سر گذاشتید، لذت ببرید و به خودتون افتخار کنید.
اقتباسی
