هوا سرد بود… اما نه.
برای مردم آن شهر، هیچوقت سرمای واقعی معنایی نداشت.
شهری نفتی در جنوب ایران که میان کوهها و بیابانهای خشک محاصره شده بود.
شهر نفتساران خیابانهای بزرگی نداشت. مردم وقتی میخواستند به خیابان اصلی بروند، آن را «مرکز شهر» صدا میزدند؛ جایی که بیشتر مغازههای کوچک و بزرگ همانجا قرار داشتند.
اگر کسی بیماری سختی میگرفت، مجبور بود برای درمان به شهرهای مجاور سفر کند.
با وجود نفتی که هر روز استخراج میشد، سهم مردم شهر از آن فقط بوی دود، جادههای قدیمی و کمبود امکانات بود.
در ۲۱ دیماه ۱۳۷۷، روزی که قطرات باران با شدت به زمین میکوبیدند، زن و مردی پدر و مادر شدند.
دختری سالم به دنیا آمد که نامش را آرتمیس گذاشتند.
آن روز، صدای گریه آرتمیس در خانه پیچید؛ بیخبر از تمام طوفانهایی که در انتظارش بودند.