کمد من!

تا در کمد را باز کردم بیرون آمد.

با ترس اطراف را کاویدم. کسی نبود. خوب شد ندیدنش.

با شیطنت ورجه وورجه می‌کرد. مضطرب سعی در گرفتنش می‌کنم. یک نگاهم به بیرون بود و یک نگاهم به او. آرام گفتم: هی باید برگردی سرجات. گوش نمی‌کرد.

بالاخره توانستم بگیرمش. صدایی از بیرون می‌آید. به سرعت او را در کمد می‌چپانم. درحالی که نفس‌نفس می‌زنم در را قفل می‌کنم.

خدای من نزدیک بود. نباید کسی از آرزوی آبی‌ام خبردار می‌شد. وگرنه آن را می‌کشتند!

نویسنده: فاطمه حویزه‌نژاد