پنجره

هرروز ساعت‌ها پشت پنجره می‌ایستاد و نگاهش را به خیابان می‌دوخت. مردم از او آسی شده بودند. همه می‌گفتند که این زن فضول است که همیشه پشت پنجره دیدبانی می‌کند.

هیچ‌کس نمی‌دانست دلیل کارش چیست.

آن‌قدر تنها بود که ترجیح می‌داد به تماشای زندگی دیگران بپردازد. شاید هم حق داشتند. بعضی وقت‌ها فضولی‌اش بیش از اندازه هم می‌شد.

مثلا می‌رود ببیند که دختر شوکت خانم بچه‌دار شده یا نه. یا مثلا الناز خانم را سوال پیچ می‌کرد که نوه عمویش بالاخره خانه در فلان جا خریده است یا نه. یا وقتی که از زیر زبان شیما دختر پوران خانم بیرون می‌کشید که شب گذشته دعوا سر چی بوده است.

تنهایی آن‌قدر به او فشار آورده بود که مجبور بود خود را سرگرم زندگی دیگران کند. هرچند که دیگران زیاد راضی نبودند. راستش اصلا راضی نبودند. همین هم باعث شد همه از او کناره بگیرند.

حال فقط مجبور بود که پشت پنجره ایستاده و به خیابان نگاه کند.

نویسنده: فاطمه حویزه‌نژاد