هرچه می‌خواهم درستش کنم نمی‌شود. می‌گویم این‌کار را کن، خلاف آن انجام می‌دهد. می‌خواهم برایش کاری کنم، اجازه نمی‌دهد. برای خود هرچه می‌خواهد انجام می‌دهد و من را کلافه کرده.
می‌خواهم راهی پیدا کنم تا آدمش کنم اما نمی‌شد. من آن را خلق کرده‌ام اما نمی‌توانم کنترلش کنم. داستان باید آن گونه که می‌خواهم رقم بخورد اما او نمی‌گذارد.
مگر شخصیت یک داستان چقدر قدرت دارد که این‌گونه سد راهم می‌شود. شاید باید بکشمش و از شرش راحت شوم. آن‌گونه دیگر هرطور می‌خواهم داستان را می‌سازم. بدون مزاحمت این موجود شرور.
گربه‌ام هم از دستم کلافه شده است. مغزم را وادار به پیدا کردن چاره می‌کنم. باید راهی باشد.
چراغ مغزم که روشن می‌شود، انگشتانم با سرعت بر کیبورد می‌رقصد. صدای کوبیده شدن کلمات به گوش می‌رسد. بالاخره توانستم افسار شخصیت داستانم را به دست بگیرم. لبخندی بر لب‌هایم نقش می‌بندد. با خلق شخصیت جدید توانستم این شرور را کنترل کنم.
دست‌هایم را کش می‌دهم. بالاخره توانستم. از جا بلند می‌شوم که استراحت کنم. یادم می‌افتد که باید رایانه‌ام را خاموش کنم. به صفحه‌ی رایانه‌ام که چشم می‌دوزم خشکم می‌زند.
خدای من نه. حالا دوتا شرور که نمی‌توانم کنترلشان کنم...
نویسنده: فاطمه حویزه‌نژاد
