
نمیدانم چرا خیال کردم چهرهاش این همه آشناست. گویی دوستی قدیمی است.
خیره، نگاهش میکردم. شاید از دوستانم بود. شاید همسایهام. شاید هم روزی دوستش میداشتم.
هرکه بود، آشنا میزد. گویی سالهاست او را میشناختم.
نگاهش یادآور گذشتههای شیرین بود. گذشتههایی که به سختی در خاطرم مانده.
من خیرهی او و او خیره به من. ساعتها بهم نگاه میکردیم. بدون حرف یا حرکتی.
دستم را که بالا میآورم او نیز همزمان با من دستش را بالا میآورد.
موهایم را که پشت گوشم سر میدهم، او نیز تکرار میکند. درست همزمان با من.
دستم را جلو میبرم که دستانش را بگیرم.
صدایی از دور به گوشم میرسد: خانم جان چند ساعته جلوی آینه ایستادید. خسته میشوید. ناهار آماده است!
نویسنده: فاطمه حویزهنژاد