
پاهایم تا همین یک ماه پیش همراهان خوبی برای من بودند.
هر جا میخواستم من را میبردند.
هروقت میخواستم، منتظرم میماندند.
اگر عجله داشتم برایم میدویدند.
اما همهی اینها تا یک ماه پیش بود. که او را دیدم.
دیگر پاهایم از من فرمان نمیگیرند. هر وقت او را میبینند، متوقف میشوند. هرچه سعی کنم نیز فایده ندارد.
یکبار که اعصابم خورد شد، بهشان توپیدم.
مردم با تعجب نگاهم میکردند و فکر میکردند دیوانهام. شاید هم بودم.
با مشت آرام بر پایم زده و گفتم: فقط کتابه همین. قول میدم یه روز بخرم. فقط بریم.
نویسنده: فاطمه حویزهنژاد