
تمام آرزوهایمان را در دیگران جستجو میکنیم.
در لبخندشان، در دستانشان، در احساسشان، در رضایتشان و در نگاهشان. آن وقت ما چه؟ هیچی.
ما همچنان درحال جستجوی نگاه و رضایت دیگرانیم. تمام نگاهمان به دهان دیگری است.
درخواست میکنیم؛ رد میشویم و باز هم تکرار میکنیم.
دائم خود را به دیگران چسباندهایم. دیگرانی که خود، کار و زندگی دارند و وقت اضافهای برای حرام کردنش ندارند. چه میشود که ما اینگونه رفتار میکنیم؟
کودکی. واژهای زیبا که درونش پر از درد و عشق و شیرینی است.
از بچگی به دیگران متصل شده بودیم. وابستگی ما به دیگران آنقدر زیاد شد که در بزرگسالی نیز ادامه دادیم. دائم نگاهمان به دیگران بود و دائم در پی رضایت دیگران بودیم. و این وابستگی با ما بزرگ میشد. تمام استعدادها و امتیازهای خود را نادیده میگیریم و تهش در پی دیگران، مسیرمان را انتخاب میکنیم. در جستجوی عشق هستیم و آن را از دیگران میطلبیم. میخواهیم مارا درک کنند و از دیگران انتظار داریم. حال خوب میخواهیم و از دیگران طالبیم. دلمان، خوشی میخواهد و میخواهیم دیگران مارا به آن برسانند. رسیدن به آرزوها و اهدافمان را خواهانیم و دیگران باید آن را برایمان فراهم کنند.
وقتی هم همه چیز بر وفق مراد نباشد آن وقت افسرگی و هزار کوفت و زهرمار گریبانمان را میگیرد.
یک بار هم تلاش نکردیم که در خود آمال و آرزوهایمان را پیدا کنیم!
به قول مولانای بزرگ: در خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی.
نویسنده: فاطمه حویزهنژاد