
من از ارتفاع میترسم.
به من حس ناامنی میدهد.
یکم که از زمین فاصله میگیرم شروع میکنم به لرزیدن.
گویی نقطهی امنم، اتصال به زمین است. جاذبهای که نیوتن کشف کرده برایم حیاتی است.
تمام آدمهایی که میشناسم، سوار ترن هواییها و مرتفعترین وسایل شهربازی میشوند. اما من حتی از راه پلهها و آسانسور نیز وحشت دارم.
هیچ کس نمیداند که من چرا وقتی سوار آسانسور میشوم چشم میبندم و یا چرا وقتی از پلهها بالا میروم، محکم دیوار را میگیرم.
از کودکی این ترس با من بزرگ شد. حال من ماندهام و این ترس بزرگ شده.
ترسها لذت را میخورند و چاقتر میشوند. آنقدر چاق که دیگر نمیتوان میلی متری تکان خورد.
درست مانند حال که میترسم بروی.
تا کمی دور میشوی شروع میکنم به لرزیدن، به ترسیدن و به پیدا کردن راهی برای دوباره دیدنت.
گویی نقطهی امنم، اتصال به توست.
لمس دستانت؛ نوشیدن قهوهی نگاهت و بوییدن عطر خوش موهایت.
میخواهم ترسم را بکشم!
اما نمیدانم چگونه...
چاق شده و پر زور!
نویسنده: فاطمه حویزهنژاد