
چرا باید دستم میلرزید؟
بار اولم که نبود. اما مثل بار اول میلرزیدم. ترس گلویم را میفشرد.
همه جا تاریک بود. با دستان لرزان بستنی را از یخچال بیرون کشیده و بدون صدا به اتاقم راه افتادم.
نفسهایم از ترس به شماره افتاده بود. در تاریکی اتاقم چهار زانو نشستم. نگاهم را به محیط اطرافم چرخاندم. همه جا امن و امان است. تمام سعیام را میکردم صدایی از من خارج نشود. بالاخره موفق به دستیابی به بستنی شدم.
تا دهانم را باز کردم چراغ روشن شد. خدای من. خواهرم با چشمهای به خون نشسته به من خیره شده بود. فاتحهام خوانده است.
نویسنده: فاطمه حویزهنژاد