با یکی از اساتید کوچینگ حرف میزدم، گفتم جدا از حال جسمیم حال روحم خوب نیس و از نا امیدی هام گفتم، کلی باهام حرف زد و در کل حالم بهتر شد، الان دیدم تو پیجش اینو نوشته خیلی بهم چسبید گفتم شمام بخونین…
ببین رفیق، شاید چیزی که اسمش را «ناامیدی» گذاشتهای، واقعا ناامیدی نباشد؛ شاید فقط از انتظار کشیدن خسته شدهای. هنوز یک گوشه از دلت امیدی هست، اما دیگر توان این را نداری که هر روز پشت پنجره بایستی و منتظر چیزی باشی که نمیدانی کی میرسد. این بیحسی، لزوما نشانه از دست دادن امید نیست؛ گاهی روانت دارد میگوید: «دیگر نمیتوانم اینهمه مدت در حالت انتظار بمانم.» به خودت حق بده. شاید هنوز امید داری؛ فقط خستهای از امیدوار ماندن.
و این خیلییییی من بود…
با یه استاد دیگم حرف میزدم میگفتم اوکی من غم تجربه کردم و خیلییی هم رشد کردم چرا تموم نمیشه؟؟ گفت واسه اینکه لازمه بیشتر رشد کنی… گفتم نمیشه من انصراف بدم از رشد؟؟ من میخوام همچون سنگی زین پس به حیات ادامه بدم…