بله. اشتباه نیومدی! من کسی هستم که بیماری لاعلاج نوشتن داره. پیش هر دکتری رفتم، کلی قرص نوشت و بیشتر تو رویا فرو رفتم. الان تقریبا، ۶ ماهی هست که بازداشتم. این جا سرد و نمور هست. تقریبا پنجره ای جز خیال ندارم. ۳۲ مامور زبده مراقبم هستند. همه با هم! خسته نمیشید!؟
با مداد غذا می خورم بجای چنگال! مگه میشه!؟ماکارونی با مداد سیاه!
تختم برگه های کاغذ هست. ردَ استخونام روی زمین مونده! فکر کنم چندسال دیگه مثل آثار باستانی دیده بشه! دیشب مامور ب و مامور قاف با هم از من پذرایی کردند! این جا محکوم به نوشتن هستم. بهشون میگم سلام باقالیا! اونا هم اینوجوری از من پذیرایی می کنند، ق نوکش رو زیر چونم میذاره و ب سریع روی نقطه اش سر می خوره میاد تو شکمم. وقتی میگم آی! حرف واو از پشت پنجره سلول میگه وای! حرف جیم از خواب بیدار میشه میگه جیم؟ سرمو تکون میدم در حالی که از شدت درد و خنده سرخ میشم، میگم نه به خدا!!! اون وقت هست که تازه می فهمی نه بخدا که میگی یعنی مامور ن،ه،ب،،خ،د،ا رو باید با هم ملاقات کنی. اصلا وضعیه! هر حرف از دهنت دربیاد مامورش هم میاد. این جا هم کتک هاش شیرینه! هم مکافاتش! باید هی بنویسم. امان از دست این حروف الفبای فارسی! اسیرم کردن. تعهد دادم معروفشون کنم وگرنه دفتر یادداشتم رو پس نمیدن!
این جا فقط باید بنویسم
