
خب خب خب بچههای عزیزِ ویرگول… 🤍
میخوام یه کم از این یک سالی که گذشت براتون بگم؛ سالی که شاید از سختترین سالهای زندگی من بود.
توی این یک سال، خیلی داغون شدم… افسردگی، تنهایی و دلتنگی رو تجربه کردم. اینقدر گریه کردم که خیلی از شبها با سردرد و چشمهای خسته خوابم میبرد و بالشم از اشک خیس میشد. 🥲
هیچوقت اون اشکها و شبهای سخت رو فراموش نمیکنم؛ چون با تمام وجودم زندگیشون کردم.
اما همین سال سخت، چیزهای زیادی بهم یاد داد.
تکتک آدمهای زندگیم رو شناختم؛ بعضیها خودشون رو ثابت کردن و بعضیها هم جایگاه واقعیشون رو نشونم دادن.
فهمیدم توی سختترین روزهای زندگی، نباید تمام دلم رو به آدمها گره بزنم و روی موندن همه حساب کنم. بعضی آدمها تا وقتی کنارت هستن که بودن تو براشون منفعتی داشته باشه؛ وقتی شرایط عوض بشه، ممکنه خیلی راحت کنارت بذارن و برن.
و من اینو با تمام وجودم فهمیدم که آخرِ همهی راهها، آدم باید خودش رو داشته باشه و خدایی که همیشه بالای سرشه.
توی تمام اون شبهایی که فکر میکردم هیچکس منو نمیفهمه و هیچکس کنارم نیست، خدا بود.
همون رفیقی که نه خسته شد، نه ترکم کرد، نه از گریههام خسته شد. 🤍
خدا کمکم کرد، دستم رو گرفت و حتی با رفتن بعضی آدمها، چیزهایی بهم نشون داد که شاید اگر میموندن، هیچوقت نمیفهمیدم.
این یک سال منو خیلی چیزها یاد داد؛
یاد داد خودم رو بیشتر دوست داشته باشم، به خودم تکیه کنم و برای آرامشم به موندن آدمها وابسته نباشم.
شاید این یک سال خیلی از من گرفت، اما در عوض، منِ جدیدی بهم داد؛ کسی که دیگه قدر خودش رو میدونه و میدونه واقعیترین تکیهگاهش، بعد از خودش، خداست.
خب اگش✨