اعتراض به سیاست‌ها و عملکرد Suno؛ آثار و حقوق کاربران نباید نادیده گرفته شود
به قلم: خداداد امیری شاعر و نویسنده کرمانج
در سال‌های اخیر بسیاری از مردم از ابزارهای هوش مصنوعی برای ساخت موسیقی استفاده کرده‌اند. من نیز مانند بسیاری از کاربران، برای ساخت آهنگ، شعر و متن‌های خود را در اختیار Suno قرار داده‌ام و برای تولید آثار مختلف وقت و انرژی گذاشته‌ام.
اما اکنون پرسش مهمی برای من و بسیاری از کاربران مطرح است:
چرا متنی که کاربر خودش نوشته است، پس از وارد شدن به حساب Suno، باید در اختیار سامانه‌ای قرار بگیرد که کاربر حتی در هنگام ورود به حساب خودش نیز با مشکل روبه‌رو شود؟
کاربر شعر و متن خود را می‌نویسد، آن را در اختیار سامانه قرار می‌دهد و برای تولید اثر وقت می‌گذارد. بنابراین طبیعی است که انتظار داشته باشد بتواند به حساب و آثار خود دسترسی داشته باشد.
اما تجربه‌ای که من داشته‌ام بسیار ناراحت‌کننده است.
در هنگام ورود، یک بار شماره تلفن درخواست می‌شود و زمانی که شماره ارائه می‌شود، باز هم ورود انجام نمی‌شود. ایمیل نیز درخواست می‌شود، اما آن هم مشکل را حل نمی‌کند. حتی ورود از طریق Google نیز حساب و آثار قبلی را در اختیار کاربر قرار نمی‌دهد.
پس سؤال این است:
اگر یک سامانه از کاربر اطلاعات ورود می‌خواهد، چرا همان اطلاعات را در زمان ورود نمی‌پذیرد؟
و سؤال مهم‌تر:
تکلیف متن‌ها، شعرها و آثاری که کاربر در حساب خود ایجاد کرده است چه می‌شود؟
کاربر نباید احساس کند که پس از قرار دادن شعر و متن خود در یک سامانه، اختیار دسترسی به آثارش را از دست داده است.
من بارها درباره مشکلات Suno اعتراض و در نظرسنجی‌ها نیز نظر خود را مطرح کرده‌ام. هزاران کاربر در نقاط مختلف جهان نیز مشکلات و خواسته‌های خود را بیان کرده‌اند. انتظار منطقی این است که صدای کاربران شنیده شود و شرکت درباره مشکلات مهمی مانند دسترسی به حساب، حفظ آثار، دانلود و حقوق کاربران پاسخ روشن ارائه کند.
مسئله فقط یک کاربر نیست.
وقتی مردم شعر، موسیقی و حاصل خلاقیت خود را وارد یک سامانه می‌کنند، اعتماد شکل می‌گیرد. این اعتماد نباید یک‌طرفه باشد.
کاربر نباید احساس کند که فقط باید حرف سامانه را بپذیرد و هیچ راه مؤثری برای اعتراض، پیگیری یا دسترسی دوباره به آثار خود ندارد.
من نمی‌گویم Suno حق ندارد برای امنیت حساب‌ها، احراز هویت یا استفاده از خدمات خود مقررات داشته باشد. هر سامانه‌ای می‌تواند قوانین مشخصی داشته باشد.
اما پرسش من این است:
این قوانین تا چه اندازه حقوق و دسترسی کاربر را نیز در نظر می‌گیرند؟
اگر شعری را یک شاعر نوشته است، اگر متنی را یک نویسنده نوشته است و اگر کاربر برای تولید یک اثر وقت و خلاقیت صرف کرده است، نباید با او مانند فردی برخورد شود که هیچ حقی نسبت به حاصل کار خود ندارد.
سؤال دیگر این است:
چرا آثار و متن‌هایی که کاربران وارد حساب خود می‌کنند، باید در سامانه باقی بماند، در حالی که خود کاربر ممکن است نتواند به حسابش دسترسی پیدا کند؟
این موضوع نیازمند پاسخ روشن و شفاف است.
من این نوشته را برای تخریب فناوری هوش مصنوعی منتشر نمی‌کنم. اتفاقاً معتقدم هوش مصنوعی می‌تواند ابزار بسیار ارزشمندی برای شاعران، نویسندگان، هنرمندان و مردم باشد.
اما فناوری زمانی ارزشمند است که در کنار قدرت، پاسخ‌گویی و احترام به کاربر نیز وجود داشته باشد.
انتظار من از Suno و سایر شرکت‌های فعال در این حوزه این است که:
1. دسترسی کاربران به حساب و آثارشان را شفاف و قابل‌اعتماد کنند.
2. درباره مشکلات احراز هویت و ورود پاسخ روشن ارائه دهند.
3. وضعیت متن‌ها و آثار واردشده توسط کاربران را به‌طور شفاف توضیح دهند.
4. حقوق کاربران و صاحبان آثار را جدی بگیرند.
5. به اعتراض‌ها و نظرات کاربران پاسخ واقعی بدهند، نه اینکه فقط نظرسنجی برگزار شود.
6. راه مشخص و مؤثری برای اعتراض و پیگیری مشکلات کاربران وجود داشته باشد.
7. کاربر احساس نکند که پس از استفاده از یک خدمت، دیگر صدایش شنیده نمی‌شود.
فناوری برای مردم ساخته شده است؛ بنابراین صدای مردم نیز باید در تصمیم‌گیری‌های مربوط به آن شنیده شود.
من به‌عنوان یک شاعر و نویسنده کرمانج، از مسئولان، نهادهای مرتبط با حقوق کاربران و فعالان حوزه فناوری درخواست می‌کنم موضوع حقوق کاربران در سامانه‌های هوش مصنوعی را جدی‌تر بررسی کنند.
این اعتراض فقط اعتراض یک نفر نیست؛ پرسشی است درباره آینده رابطه میان انسان، آثار خلاقانه او و سامانه‌های هوش مصنوعی.
آیا کاربر باید مالک و صاحب اختیار اثر خود باقی بماند، یا پس از وارد کردن متن خود به یک سامانه، باید تمام تصمیم‌ها را از طرف سامانه بپذیرد؟
این پرسشی است که Suno و دیگر شرکت‌های این حوزه باید به آن پاسخ روشن بدهند.
🖊خداداد امیری شاعر و نویسنده کرمانج
