مقدمه
در آخر این مقاله قراره نتیجه بگیریم که چرا همون اول به جایی که باید برنگشتم. و بعد قراره به خودمون جواب بدیم که بار اول اندازه یه پامکین اسپایس لاته توی کارتت پول نداشتی و سر به زنگاه هم دوباره نخواهی داشت. و در این میان دوباره حرف‌های تکراری زدم.
بدنه
یک ساله می‌خوام یک داستان کوتاه بنویسم.
اگه همین الان، همین حالا چشمامو باز کنم و از گرمای انتقال عالم دنیا به عالم رویا بیرون بکشم و ترمز بگیرم و از زیر پتو بیام بیرون و تلاش کنم ایده‌های به ذهنم رسیده رو روی کاغذ ثبت کنم و بعداً توی ویرگول منتشر کنم، آیا همه‌ی این‌ها به مشغله‌ش می‌ارزه یا باید می‌ذاشتم بخوابم تا قطع به یقین فردا صبح که بیدار می‌شم چیزی از جرقه‌های امشبم یادم نمونه؟
نباید بنویسم چون وارد مغز خودم می‌شم. لحظه‌ای که افکارم کلمه می‌شن بی‌ریختن. توی آسانسور به آینه نگاه نمی‌کنم چون صورتم خیلی مدرکه.
به کلماتم بی‌اطمینانم، مگر اینکه دست‌کم بیست نفر ایستاده برام دست بزنن. به نظرم سمفونی‌ها نباید اسم داشته باشن؛ شاید من از اون ملودی نتیجه‌ی دیگه‌ای غیر از عنوانش توی سرم بگیرم. برعکس نیمه‌عمر چیه؟ من هر دو دقیقه دو برابر می‌شم. به این فکر میکنم که چطور افکارم رو توی کیسه بریزم. و روی کیسه‌ها برچسب بزنم. و کیسه‌های برچسب‌دار رو به ترتیب حروف الفبا مرتب کنم. اگر کسی افکار مرتب‌شده‌ی من رو ببینه و چیزی که می‌خواد رو توش پیدا نکنه و بفهمه همچین مالی هم نبود چی؟
توی مایند پلس ذهنم خبری نیست. یک زمین بی‌انتهای تاریک که وسطش با نورافکن روشن شده. منم روی یک مبل ژولیده نشستم و یک مبل خالی هم رو‌به‌رومه و من تصور میکنم که کسی روش نشسته که کسی نیست. و یه آباژور کنار مبل من روی زمینه که سیمش هم همون‌جا وله و به جایی وصل نیست، اما آباژور روشنه. فکر می‌کنی که روشنی به‌خاطر لامپه. پاییز پارسال تصمیم گرفتم از این مایندپلس خارج شم و به دنیا متصل، نتیجه‌ش شد حاشیه‌های یک تصمیم دیر و دور گرفته‌نشده.
کافه‌ای که اسمشو یادم نمیاد.
این خاطره‌ی تلاش برای حس کردن یه چیزیه. برای باری که با اولین بارون پاییز به کافه‌ی بی‌نوم و نشونی پشت کوچه‌های کوی فراز رفتم. خانوم باریستای تنها گولم زد. من روی کانتر بیرون حجره توی پیاده‌رو قهوه‌م رو مزه می‌کردم و به این فکر که تا چه حد توی پاچه‌م فرو می‌ره. با خودم گفتم: "حالا میرم توی چشم خانوم نگاه میکنم و میگم این چیزی که شما توی حلق بنده کردید، ورای یک لاته‌ی معمولی نبود. پامکینش و اسپایسش در ملغمه گم بود. با من روراست باش، بگو سیروپ پامکین نداشتی، از من فرار نکن؛ من با تو رفیقم. الان میرم همینو میگم، الان پامیشم، پاشدم، حالا، حالا،.."
نه.
نفهمیدم وقتی به کافه‌ای میری مهمون تویی و سگ صاحب‌خونه‌ای یا صاحب‌خونه تویی و اگر این‌طوره، پس چرا این‌قدر معذبی؟
سعی کردم خوش‌فازیم رو از دست ندم. من دوست داشتم صاحب یه بیزینس بی‌مشتری بودم. هوا خوب بود. حالم خوب بود. فکر کردم زندگی ارزش زیستن داره. اونجا و قبل از رسیدن به اونجا با دیدن رندوم گربه‌های محل هم همچین حسی داشتم. بعد لحظه‌ای که از اونجا بلند شدم، همه‌ی آتیش‌بازی‌ها خاموش شده بود. مأموران خوش‌بینی به خونه‌های خودشون برگشته بودن. من هم باید به خونه‌ی خودم برمی‌گشتم.
باید صبر کرد و صبر و مقاومت تا به همچین لحظه‌ای دست پیدا کرد، اما نباید تا فرداش زنده موند که ببینی اون‌قدرها هم که دیروز احساسات براش به خرج دادی مهم نیست.
کافه‌ای که آدرسو یادم نمیاد.
متوجه شدم که "هرقدر پول بدی، همون‌قدر آش می‌خوری" یعنی چی. بیکاری و نولایفی باعث می‌شه با ابزوردترین چیزها آبسسد بشی. تا یه جاهایی پیاده رفتم که فکر نکنم دیگه هیچ‌وقت پیش بیاد که گذرم اون سمتا بیفته.
ناراحت بودم و تنم رو خودم سنگینی می‌کرد؛ این خاطره‌ایه که من از اکثر گذشتم دارم. فرداش فهمیدم که درواقع داشتم سرما می‌خوردم. پشت شیشه‌ی کافه‌ی محله‌ی بیشتر برخوردار، درحالی که سعی دارم کلمه‌ای برای توصیفش پیدا کنم که فقط فضا رو توصیف کنه و نه خبری از موضع شخصی یا عمومی من نسبت به برخی مفاهیم تازه و خرده‌فرهنگ‌های شهری و سبک زندگی احدی نده، آقای بادکنک‌فروشی با بادکنک‌های فروشیش و توپ‌های رنگی و حباب‌های مکانیکی وایساد و بساط کرد. حدوداً چهل ثانیه بعد با احترام عذرش رو خواستن. همچین زهرمارم شد اون قهوه، اونم یه لاته‌ی بی‌سیروپ خالی بود. الان که فکر میکنم، به نظرم برق رفته بود.
کافه‌ای که خوشم نمیاد.
و این یکی داستان اینه که چرا استف اینجا با آدم طوری رفتار می‌کنن انگار لیاقت اونجا بودن رو نداری. اینکه اون اینجارو دوست داشت، اما در اینطور فضاها ما وقت زیاد میاریم و کلمه کم. به اینکه ما برای هم کافی نیستیم یا اینکه چرا من با ملت نمی‌سازم. چرا حس میکنم یه ماسک سرافکنده همیشه روی صورتم هست و باعث می‌شه اینطور به نظر برسم که یه اوت‌لایرم که از پشت غار دراومدم. انگار همه می‌دونن من از کجا اومدم الّا خودم.
مدت‌هاست به این فکر میکنم که اگه تا حالا نقشه‌هام جواب نداده، اقلاً یه ایده‌ای برای پژوهش پول‌ساز پیدا کنم یا هواپیمایی چیزی رو از اول دوباره اختراع کنم، اما یه شب خیلی رندوم تصمیم می‌گیرم کوئست قهوه خوردنم رو به معضلاتم پیوند بزنم و برای اینترنت منتشر کنم. پامکینی هم نداشت، اما اسپایس زیادی داشت. اینجا جایی بود که تصمیم گرفتم دست از گشتن بردارم.
نتیجه
در ابتدای این مقاله قرار بود بگیم این داستان پامکین اسپایس لاته‌هاییه که من خوردم و با عکس و آدرس و شرح و توضیحات توضیح بدم چرا امتحان کردن بیزینس‌های کذا فقط هدر رفت وقت و پوله، اما این همچنین داستان تردید و اجتنابه و ترس از اقدام. وقتی سر بزنگاه تصمیم درست رو نمی‌گیری، مجبوری بعدش چندین و چند بار تصمیمات نصفه‌نیمه‌ی عبثی بگیری و دنیا رو دور بزنی، فقط برای اینکه به سرچشمه‌ای که تو اون گند زدی برنگردی.
من هنوز فکر میکنم باید به اون عمارت برگردم برای پیدا کردن پرفکت پامکین اسپایس لاته‌ای که برای اولین بار ایده‌ی امتحان کردنشو توی سرم انداخت؛ و من برای تموم شدن این داستان عجله دارم. می‌ترسم قبل کارای تموم‌نشده بمیرم. پارسال و پیارسال و سال پیش از اون هم می‌تونستم مطمئن باشم که به‌زودی می‌میرم.
فقط یک پاییز و زمستون دیگه. وقت نوشتن آقای توی رادیو میپرسه بگو چرا الکترون‌ها سوار چرخ‌وفلک نمی‌شن؟
من از نتیجه گرفتن فرار میکنم.
من از نتیجه‌گیری فرار میکنم.
