بازم من، یه نوشته دیگه، فقط وقتی دلم میخواد برات بنویسم اما نمیتونم نشونت بدم، ولی به یک نحوه‌ای امید دارم ببینیشون اینجام،میدونی چیه دلم برات تنگ شده، نمیتونم انکارش کنم،واسه بوت، واسه دستات، واسه خودت، واسه همچیت، هرچیزی به جز رابطمون، خودمونو نمیگم ها، عاشق خودمون بودم، اما خب واقعا نمیتونیستیم هیچ جوره من و تو ما نمیشد، یه روز این رابطه تموم میشد چه الان چه دیرتر،راستش رو بخوای از همون دفعه اولی که فهمیدم دوستم داری میدونستم،میدونستم ما نمیشه، میدونستم پایانمون اینجوریه،میدونستم سر چی دعوا میکنیم، همچیو تا ته میدونستم، شاید واسه همین تعجب برانگیز نبود،ولی بازم واردش شدم،انگار عشق و امید الکی کورم کرده بود، نمیتونم بگم الان عاشقتم، چون اگر بودم تردید نداشتم، دوستت دارم،بهرحال بخشی از وجودم زندگیم بودی خونم بودی همچیز من بودی، میدونی همش برمیگردم به عقب همش به این فکرمیکنم شاید متفاوت میشد شاید تقصیر منه،یادته گفتم نمیخوام هیچ وقت از دستت بدم؟ واقعا منظورش رو داشتم و دارم، میترسیدم اگر قبول کنم رابطمون که تموم بشه دیگه هیچ وقت نمیتونیم دوست باشیم، اگر قبول نکنم، دیگه حتی نمیتونیم دوست هم باشیم چون تو قرار بود فاصله بگیری،چرا باید تو همچین شرایطی قرار میگرفتم که بهرحال از دستت بدم، حاضر بودم باهات دوست بمونم اما فقط باشی،الان اومدم خودمو خالی کنم، توام که اینارو نمیبینی، پشیمون نیستم، رابطمون داغون بود، تمام تلاشمونو کردیم اما نمیشد نشد، من و تو دوتا جهان متفاوتیم، کاش میشد کنار هم به آرزو هامون برسیم اما جدا از هم مبرسیم، هنوزم دوستت دارم، دلتنگتم، اما خب نمیخوام برگردم، نمیشه که برگردیم، هنوزم راه خونه هست، اما خونه رو آتیش زدیم با همه عکسا و خاطره های توش، فکرنمیکنم چیزی برای برگشت وجود داشته باشه حتی اگه داشته باشه اون راه رو هم آتیش میزنم، ازت فرار میکنم، دور میشم، میرم و میرم و میرم تا دیگه هیچی ازت نبینم، ازت میترسم، نمیتونم برای ثانیه‌ای بهت نگاه کنم،نمیدونم بخاطر چیه، اما وقتی میبینمت کل مغزم خاموش میشه، یجورایی واقعا تو مخه که هروز میبینمت، ولی یجورایی هم خوبه، حداقل میبینم سالمی، ازت دل کندم ازت دل میکنم، یه روز حتی یادم نمیاد اسمت، اما الان نمیتونم انکار کنم که دلتنگتم، یجورایی امیدوارم چه قبلا چه الان استاکم میکردی و اینارو میدیدی، درسته من نمیفهمیدم، اما شاید اگر میدیدی، یه حسی داشتم، که میدونستم انگار دیدی، یا یه کاربر ببینم با – بدونم تویی، نمیدونم هدفم چیه، چونکه دیگه نوشته ها مهم نیستن، طبیعتاً نباید دیگه برات بنویسم، اما خب انقدر نگه داشتم که ترکیدم،شاید ازم متنفری، نمیدونم، شایدم حس خاصی نداری، اینم نمیدونم، چونکه من و تو غریبه‌ایم، مثل همه آدمای دیگه، کلی حرف دارم که دارم قاطی میکنم، امروز آقای جیمی سلام دادم، امروز صبح آهنگ بیبی ببین بارونه رو گوش دادم، تک تک جملاتش من و توییم، بیین چقدر ساده آدما تبدیل میشن به غریبه، نمیدونم چرا امیدوار بودم بیای دنبالم،بغلم کنی، نگهم داری،بگی نمیزارم بری، از من راه فراری نداری، نمیدونم چرا اینو میخواستم ته دلم با اینکه انقدر ازت فراریم، این رابطه هیچ وقت رابطه نبود،اما خب ته ته ته دلم امیدوارم یه امید کوچیک، نه برای برگشتن، نمیدونم برای چی، اما یاد آهنگ dirty little secret - Artemas میوفتم، حتی اگه یه روزی بخوام بیام دیدنت یا به چایی دعوتت کنم، نه که از نو آشنا بشیم، چونکه فکرنمیکنم چه من چه تو دلمون بخواد راهو برگردیم، نمیدونم، کاش حداقل دنبالم میومدی، همونطور که من هربار دنبالت اومدم، ولی اشکال نداره، سعی میکنم بهت فکرنکنم،صبحا یادت نیوفتم، به چیزای موردعلاقت اهمیت ندم، زندگی میگذره، منم باید همخونه‌ام رو ترک کنم:)
بازم برای یه دیوانه مو طلایی.
