خستم، جدیدا حتی یادم نمیاد، خاطراتمون،تو،حرفامون، دیگه پاک شدن، دلم نمیخواست فراموشت کنم،اما خاطرات دارن از ذهنم پاک میشن، هنوزم ناراحت نیستم،دلم برات تنگ شده‌ها، البته فکرکنم،چونکه چیزی یادم نیست واسه دلتنگی، هیچی یادم نیست،دیگه حتی بهت حسی ندارم،ولی واسه وقتی که عاشقت بودم دلم تنگ شده،نه چون خوب بود،چون تو بودی،نمیدونم شایدم هیچ وقت عاشق نبودم،خیلی به این فکرمیکنم که اینجارو میبینی یا نه،میدونم جوابم نه‌عه، امروز دفترمونو نگاه میکردم،با خودم گفتم، حتما این روزا رو میدونست که با مداد نوشت که پاک بشن، اما اینو نمی‌دونست که من هیچ وقت پاکشون نمیکنم،حسی نمونده واسم،ناراحت کنندس،دیگه ازتم متنفر نیستم، کاش بودم،کاش عاشقت بودم،کاش یک حسی بود، اما الان میتونم بهت نگاه کنم و چیزی حس نکنم،دیگه ترسی از تو، توی وجودم نمونده، چونکه تنها چیزی که حس میکردم ترس بود نه عشق،دیگه ترسم نیست،تو الان واسه من یه غریبه‌ای مثل همه غریبه‌های دیگه، مثل همه رهگذر های دیگه که از کنارم میگذرن،توام یه رهگذری،انگار تاحالا ندیدمت،نشناختمت،نبوسیدمت،لمست نکردم،بوتو حس نکردم،از اینکه حسی ندارم ناراحتم، چون دلم میخواد دلتنگت باشم، خاطراتمون یادم بیاد و بهشون حس داشته باشم، اما نه،ذهنم پاکشون کرده،انگار هیچ وقت نبودی انگار یه خواب بودی یه خواب بد یه کابوس و من از خواب پریدم و این ادامه زندگیمه،انگار خواب بوده همچی،هیچ حس و تغییری نیست،واقعا عزیزم انگار هیچ وقت نبودی، اونبار یکی از چیزایی که واست درست کردم اما هیچ وقت ندادم بهت رو دیدم، روش نوشته بودم برای نیلگون آسمانم، آسمونمی،خورشیدمی،همه چیزایی که بودی هنوزم هستی، یک جورایی دلم برای آسمونم تنگ شده اما اصلا دلم نمیخواد برگردم یا دوباره همچیو تجربه کنم یا حتی اینکه باهم کنار هم باشیم،حس میکنم برای دوباره عاشقت شدن و برای اینکه بتونم دوباره دستاتو بگیرم باید فراموشی بگیرم، برای در آغوش گرفتن همدیگه باید جفتمون فراموشی بگیریم،ازین مطمئنم که اگر همزمان فراموشی بگیریم و همه چیز بینمونو فراموش کنیم دوباره عاشق هم میشیم اما مطمئن نیستم بازم همینارو تکرار میکنیم یا نه، من دلم میخواست کنارت باشم اما اینکه باهم باشیم بزرگترین اشتباهمون بود،نمیدونم شایدم کلا اشتباه بودیم یا شدیم یا کلا از پایه غلط بود نمیدونم، گاهی به این فکرمیکنم که از کجا اشتباه شد،و انگار هیچ جوابی براش ندارم.حرفام همزمان هم خیلی زیادن هم چیزی واسه گفتن به تو ندارم، قبلا گاهی تو ذهنم باهات دعوا میکردم،اما تو الان دیگه خیلی وقته که وجود نداری،چه تو سرم چه تو روحم،چه تو قلبم،من دیگه دارم از بند تو آزاد میشم،البته شاید اینطور فکرمیکنم،امیدوارم توام همیشه خوشحال باشی مو طلایی من، من دیگه هیچ حس منفی‌ای به تو ندارم،من دیگه تورو یکسان با بقیه میبینم،همین باعث میشه که باهات خوب باشم،عادت کردم ته جمله هام بگم که دوستت دارم،الانم میگم دوست دارم، اما اینبار دیگه حتی کلمه دوست داشتن هم زیادیه،یادته قبلا عاشقتم هم کم بود؟:))) خیلی بامزس، که انقدر زندگی غیرمنتظره‌اس...
