وقتی ازم خواستن در مورد تجربهم از #باشگاه_محتوا بنویسم دلم گرفت.
واقعیتش اینکه من الان دارم آخرین مشق عشق فصل پنجم رو مینویسم و به شدت دلم گرفته.
علت این ناراحتی هم اینکه من به معنای واقعی کلمه، سه ماه با خانوادهی باشگاه محتوا زندگی کردم، یاد گرفتم، اشتباه کردم و حمایت شدم ، گل کاشتم و تشویق شدم.
من سه ماه توی این خانواده جون گرفتم و پر کشیدم.
الان که دیگه آموزشمون کامل شده و دونه دونه داریم به شرکتهای مختلف معرفی میشیم رسما وضعیتمون شبیه اون خانوادهایه که دیگه بچههاش بزرگ شدن و وقتشه دیگه مستقل بشن. مامان بابای باشگاه دونه دونه دارن دختر و پسرهاشون رو دست یکی از شرکتها میدن و میگن فلانی دستت امانت! با خون دل به اینجا رسوندمش!
این حد از صمیمیت براتون عجیبه نه؟ به نظرتون دارم اغراق میکنم؟ خب راستش من هم قبل از ورود به باشگاه مثل شما فکر میکردم.
ولی داستان اینکه خوشبختانه هیچ اغراقی در کار نیست و کافیه شما فقط یکبار با آیدین داریان و هلیا قویمی به عنوان مامان و بابای باشگاه مصاحبه کنید تا به درستی حرف من پی ببرین.

الان که دارم درمورد باشگاه و تجربهم از این دوره مینویسم یاد اول قصه خودم و باشگاه افتادم. اون موقع هم مثل الان ازم خواستن برای ورود به باشگاه یه متن پونصد کلمهای بنویسم و راستش یادمه حسابی خوف کردهبودم! انگار شروع و وسط و پایان این دوره فقط و فقط با کلمات گره خورده بود.
الحق نوشتن پونصد کلمه کاری نداشت ولی من ترسیده بودم. نمیدونم چرا دلم خواست که فقط محض امتحان یه متنی بنویسم و بفرستم. دل رو زدم به دریا و متن رو فرستادم. جالب اینجاست که همون روز اول هم متنم رو ارسال کردم. واقعیت اینکه من از اون اول باشگاه محتوا به شدت منظم بودم. همیشه ارائهی تکلیفم سر وقت یا حتی زودتر از زمان مشخص شده بود.
خلاصه متن رو فرستادم و بعد از مدتی وقت مصاحبه تنظیم شد.
میدونین چیه؟ من از اون دسته آدمهام که از هر تماس تلفنی و تصویری متنفرم و وقتی توی خونه تنهام همه رو از نگرانی دق مرگ میکنم ولی جواب تلفن نمیدم! علتش هم اینکه همیشه اینجور ارتباطها برام استرسآور بوده. وقتی پشت لپتاپ نشستم و تصویر هلیا قویمی و آیدین داریان بالا اومد فقط میخواستم از استرس همون وسط بمیرم و همه چی تموم بشه! ولی خب واقعیت اینکه من نمردم و مجبور بودم با مامان و بابا باشگاه مصاحبه کنم. بسم الله گفتم و سعی کردم مثل همیشه همون کمند پرانرژی و خوشخنده باشم. مصاحبه خوب پیش رفت و من مثل همیشه با صداقت تمام خود واقعیم بودم .
وقتی چند وقت بعد بهم پیام دادن که جزو دوازده نفر اول شدم راستش اینبار هم میخواستم بمیرم! ولی ایندفعه از ذوق و اشتیاق! رتبه هشتم از بین پنجاه نفر جدا برام خوشحالکننده بود.
همین برام کافی بود که با قدرت استارت کار رو بزنم. میخوندم و مینوشتم و تحلیل میکردم تا بتونم مشق عشقهای باکیفیتی ارائه بدم. از طرفی بچههای فصل پنجم ذاتا خونگرم و مهربون بودن و از هیچ کمکی دریغ نمیکردن. عموما توی دورههای متفاوت من همیشه اون آدمه بودم که یه گوشه میشست و توی ارتباط خجالتی بود. ولی اینبار سعی کردم در کنار تلاش برای رشد، قالبم رو هم بشکونم و خودمو پرت کنم وسط این ارتباطات گرم و دوستانه. برام جالب بود که ما بچههای فصل پنج هیچ رقابتی باهم نداشتیم تا جایی که کم مونده بود از سر محبت به رفاقت قشنگمون، مشق های همدیگه رو هم انجام بدیم!!
حقیقتا حفظ مداوم انگیزه به مدت سه ماه کار حضرت فیله! از همون ابتدا بچه ها دونه دونه مثل برگ درخت میریختن و این وسط یک سری مثل من برای زنده بودن میجنگیدن. گذشت و هر هفته من هیجان زدهتر از هفتهی گذشته برای بالا کشیدن خودم توی عرصه محتوا تلاش میکردم. روی تمام خستگیهام پا میذاشتم و شب بیداری میکشیدم. جز به جز آموزش ها رو یاد که نه میبلعیدم!
تا هفته ی ششم از راه رسید. هفتهای که من به معنای واقعی از درون خالی شدم. اونقدر کم آورده بودم که توی اولین چالش فقط تونستم نصفه یک سری تحلیلها انجام بدم و در آخر هم بیخیال فرستادنش شدم. ولی بعد چند روز که همه چی رو کنار گذاشتم یکدفعه به خودم اومدم و گفتم: کمند چته؟ تا اینجا که جنگیدی دختر! از این به بعد هم یه خرده سختی بکش. این اول مسیر حرفهای شدنه. حیفه از دست دادن این فرصت شیرین. خلاصه دوباره موتورم راه افتاد و یه جون تازه گرفتم و تا خط پایان خودم رو رسوندم.
چیزی که میخوام بگم به شما بچه هایی که هنوز توی دودوتا چهارتای ارزیابی باشگاه محتوا هستین اینکه ارزششو داره رفیق :)
این باشگاه بیشتر از اونکه فکرش رو بکنی ارزشش رو داره :)))
دستاوردهای من توی این باشگاه بینهایت اتفاقات مثبت بود ولی مهمترینهاش رو براتون میگم:
همونطور که گفتم بچههای فصل پنج همه بینظیر بودن. به نظرم بزرگترین دستاورد من دوستی با آدمهای بینظیری بود که شاید اگر بستر باشگاه وجود نداشت، پیدا کردن این تعداد آدم حسابی برای دوستی واقعا کار آسونی نبود. کافی بود یکی یه جایی مشکل پیدا میکرد. برای کمک همه قطار میشدن و تا مطمئن نمیشدن که مشکلت حل شده ول کن ماجرا نبودن!
باشگاه محتوا از نشر علمی به قدری غنی و جامع هست که واقعا دایره اطلاعات تو رو توی بازاریابی محتوایی به شدت بالا میبره. به قدری شما باید توی این سه ماه پروژههای واقعی رو به نتیجه برسونین و با غولی به اسم محتوا سروکله بزنین که وقتی به آخرش میرسین مفاهیم برای شما مثل آب خوردن میشه و تولید محتوا دیگه توی مشتتونه.
مهمترین نکته برای کسی که میخواد وارد عرصه نوشتن بشه اینه قلمش رو قوی کنه و یکی از راههای مهم این قضیه اینکه زیاد بنویسه. باشگاه محتوا تحت عنوان مشق عشق به شما بینهایت تکلیف نوشتنی میده که باعث میشه بعد از یه مدت، دیگه نوشتن هزار کلمه به نظر شما بچهبازی باشه! این نکته بسیار بسیار اهمیت داره و بعد از یک ماه و نیم شما کاملا پیشرفت قلم خودت رو توی باشگاه حس میکنی.
هلیا قویمی به عنوان مادر باشگاه واقعا مادرانه کنار بچههای گروهه و توی دوره من میدیدم که چقدر بچهها توی مشکلات بهش پناه میآوردن و چقدر هم خوب حمایت میشدن. بارها شد که به خاطر فشار کار زیاد نمیتونستیم مشقها رو سر وقت برسونیم و از هلیا التماس دعا داشتیم! و الحق که هر بار هم جواب گرفتیم و وساطت ما رو کرد. همدلی و همراهی های دوست داشتنی هلیا قویمی خیلی اوقات توی بیانگیزگیهامون کمک میکرد و دوباره موتور ما رو از اول به کار مینداخت.
آقای داریان به عنوان مربی اصلی واقعا از هیچ تلاشی برای رشد ما دریغ نمیکردن. واقعا تمام اطلاعات خودشون رو سعی میکردن به ما منتقل کنن و برای دونه دونه سوالهای ما زمان میذاشتن. حمایت ایشون فقط درمورد موضوعات درسی نبود. خیلی اوقات ایشون با ما در مورد نکات مورد اهمیت دنیای کار، رفتارهای حرفه ای و موضوعات روانشناسی مثل اعتمادبهنفس حرف میزدن و راهنمایی میکردن. ایشون بسیار حواسشون بود که چطور دوره رو پیش ببرن که درنهایت ما دست پر از این باشگاه خارج شیم.
شما وقتی به عنوان نیروی تولید محتوا بخواین جایی مشغول به کار بشین، نمونه کاری که باید ارائه کنین خیلی مورد اهمیته. بهترین اتفاقی که توی باشگاه محتوا میوفته و به شدت به مسیر کاری شما کمک میکنه، نوشتن یک ایبوک خوبه. توی نوشتن ایبوک کمک مربیها کنارت هستن و کلی راهنماییت میکنن و در نهایت یک ایبوک بسیار حرفهای دستاورد شما توی این باشگاهه. واقعا ارائه کردن یک ایبوک به عنوان نمونه کار، باعث میشه شما بسیار در نظر کارفرما حرفهای به نظر بیاین و به راحتی به شما و تواناییتون برای تولید محتوا اعتماد کنه. بعد از ورود به دنیای کار احتمالا شما دیگه وقت زیادی برای نوشتن ایبوک شخصی نخواهید داشت، پس تمام تلاشتون رو برای نوشتن یک ایبوک حرفهای و خلاقانه بکنید. در کنار همهی اینها تلاش زیاد شما برای ارائه یک ایبوک خوب باعث میشه زیاد بنویسین و این خودش به تنهایی به رشد قلمتون کمک زیادی میکنه.
من جزو اون دسته از آدما هستم که همیشه رقابت برام استرسآور بوده و از کیفیت کارم کم کرده. به خاطر شناخت از این ویژگی خودم، من از اون اول بیخیال هرچی رقابت و رتبه شدم. در حدی که توی وبینار هفتهی هفتم از زبون آقای داریان شنیدم که رتبهم چنده و کلی ذوق کردم. درکل اگر از اون دسته آدما هستین که رقابت بهتون انگیزه میده بهش توجه کنید، ولی اگر مثل من هستین از اون اول بیخیال این داستان رتبه بشین و فقط روی یادگیری خودتون تمرکز کنین.
از همون اول سعی کنید منظم باشید و برای یادگیری و تحویل مشقها برنامهریزی کنید. هیچ وبیناری رو از دست ندید چون بعدا ممکنه دیدنش رو پشت گوش بندازین. بیخیال هیچ آموزشی نشین و همه آموزشهای داخل کانال رو مطالعه کنید. فشار کار توی باشگاه محتوا بالاست ولی اگر بتونین به هر نحوی انگیزه خودتون رو حفظ کنین و نظم خوبی داشته باشین، در آخر تبدیل به الماسی میشین که از همون ابتدا کارفرماها با اشتیاق استخدامتون میکنن.
چالشها نزدیکترین پروژهها به دنیای واقعی کار هستن و با انجامشون بعدا میتونین نمونه کارهای خیلی خوبی برای ارائه به کارفرما داشته باشین. پس اصلا ازشون غافل نشین و نترسین.
در آخر اینکه باشگاه محتوا جان ازت ممنونم. ممنونم که تا تونستی زحمت من رو کشیدی و در آخر منو تبدیل به کمندی کردی که خیلی بیشتر از قبل بهش افتخار میکنم.
موفق باشین.
از طرف یک فصل پنجمی :)