ما چهارتا رفیقیم، از اون رفاقتهایی که از بچگی با یه توپ پلاستیکی توی کوچه شروع شد و تا الان که سی ساله شدیم، ادامه پیدا کرده. هر جا که بریم، هر کاری که بکنیم، یه چیز ثابت بینمون هست: دنگها.
تو هر دورهمی، هر تفریح، یا حتی یه فلافل ساده، حساب و کتاب دنگا همیشه مثل یه میخ وسط حرفامون فرو میشه. ولی بین همه این حسابکتابها، یه نفر هست که هیچوقت دنگشو نمیده. اسمش رو نمیبرم، ولی خب، اون خودش میدونه.
ما هر وقت جایی میریم، این دوست عزیزمون یه نقشه کامل برای فرار از پرداخت دنگها داره. مثلاً اگه شام میخوریم، وقتی نوبت حساب کردن میشه، موبایلش رو درمیاره و میگه:
بچهها، اینترنت اینجا ضعیفه. میشه یکی جای من پرداخت کنه؟ بعداً براتون میفرستم.
اون بعداً معروف رو اگه ما تو تاریخ بشر ثبت کنیم، میفهمید این مفهوم هیچوقت محقق نمیشه. یا مثلاً وقتی میگیم:
داداش، دنگتو بده.
خیلی خونسرد میگه:
بچهها، مگه رفاقت به این چیزاست؟ پول چی میتونه بین ما فاصله بندازه؟
و ما تو دلمون میگیم: آره، پول نمیتونه، ولی تو چرا؟!
یه بار که دیگه حسابی کلافه شده بودیم، تصمیم گرفتیم یه روش خفن پیدا کنیم که این مشکل برای همیشه حل بشه. گفتیم:
دفعه بعد، هر جا بریم، قبل از شروع، دنگشو بگیریم.
رفیق عزیزمون هم که همیشه یه بهونه تو آستینش داره، این بار گفت:
بچهها، رمز دوم یادم رفته. باید برم بانک درستش کنم، ولی مطمئن باشید، فردا میفرستم.
و ما میدونستیم که اون فردا همون برادر دوقلوی بعداً هست!
کاش سیستم پرداخت مستقیم اینجوری میشد که هر بار که دنگی رو حساب میکردیم، سیستم خودش از حسابش کم میکرد، نه بهونهای بود، نه نالهای، نه «رمز دوم ندارم» و نه «اینترنت نیست.» حتی شاید یه پیامک میاومد که نوشته بود:
دنگ شما با موفقیت پرداخت شد. حالا لذت ببرید!
ولی خب، ما هم یه چیزی یاد گرفتیم. بعضی آدما تو زندگی هستن که بیشتر از اینکه بخوان پول بدن، داستان میسازن. و این داستانها، شاید یه جور چاشنی رفاقت باشه. حالا هر وقت جایی میریم و بهونههاش شروع میشه، فقط میخندیم و میگیم:
داداش، تو اگه دنگاتو بدی، دیگه اون رفاقت قدیم از بین میره!
البته هنوز هم امیدوارم یه روز بشینم و جدی بهش بگم:
ببین، رفیق، دنیا پیشرفت کرده. بیا به همون پرداخت مستقیم فکر کنیم. برای سلامت روانی ما چهار نفر بهتره!