مشکل از نوشتن نیست؛
هر روز مینویسم،اما انگار به هزار دلیل مزخرف جرئت نمیکنم منتشرشان کنم.
هر روز مینویسم و بارها از جذابیت های دنیا عکس میگیرم. عکس هایی که حافظهی گوشیم را دوباره پر کردهاند و اخیرا مجبور شدم به فکر خریدن یک فلش جدید(!) باشم.
مینویسم و بارها با خودم میگویم مگر این نوشتهی من کدام درد بی درمان کسی که میخواند را درمان میکند؟
مینویسم و هر بار به قضاوت تک تک افراد فکر میکنم.
راستش فقط نوشتن نیست…؛
یک مدتیست حتی بیپروا نمیتوانم نوشیدنی موردعلاقهم را هم بنوشم. دسر موردعلاقهم را بخورم.
کتاب موردعلاقهم را بخرم.
دست به هزار و یک کاری که در مغزم قل میخورند بزنم.
هر از گاهی یک پری شجاع در درونم متولد میشود و دستم را میگیرد و من را درست به وسط جریان زندگی هل میدهد امّـــا…؛
امّا هر از گاهی آنقدر بداخلاق و نقنقو میشوم که تصمیم میگیرد برود و یک گوشه بنشیند و کاری به کارم نداشته باشد.
شاید سکوت میکند، اما بعضی وقت ها یادداشت میگذارد.
رویش مینویسد:
«تو خیلی فراتر از چیزی هستی که الان زندگی میکنی…»
و به گمانم فقط اهالی سیاره مشوش، آدم هایی که با اضطراب مزمن، کمالگرایی،ترس از قضاوت، ترس از دیده شدن و صداهای ضبط شدهی توی سرشان دست و پنجه نرم میکنند بهتر درک کنند معنی این جمله را، چون هر روز و هر شب آن را زندگی میکنند…
سخت است زندگی!
یا شاید سختش میکنیم.
شاید هم گذشتگان سخت کردهاند و ما هم الگوی آنها را ادامه میدهیم.
نمیدانم…
فقط میدانم هر روز دست و پنجه نرم کردن با مغزی که علیه خودم هست، زندگی را برایم سخت میکند…!