روزگارمن

روزگار من

روزی بود، روزگاری بود؛

پسری بود که هر صبح، پیش از آن‌که خورشید کامل از پشت کوه‌ها بالا بیاید، چشم‌هایش را باز می‌کرد و به سقف اتاق خیره می‌شد.

زندگی برایش همیشه ساده نبود. گاهی جیب‌هایش خالی بود، گاهی دلش پر از حرف‌هایی که نمی‌توانست به کسی بگوید. بعضی روزها آن‌قدر خسته می‌شد که فکر می‌کرد دیگر توان ادامه دادن ندارد.

اما هر بار، چیزی درونش آرام می‌گفت:

«فقط یک قدم دیگر…»

او یاد گرفته بود که روزگار شبیه جاده است؛ گاهی صاف و روشن، گاهی پر از سنگ و پیچ. نمی‌شد مسیر را عوض کرد، اما می‌شد طوری قدم برداشت که زمین خوردن، پایان راه نباشد.

سال‌ها گذشت. خیلی‌ها آمدند و رفتند، بعضی قول‌ها فراموش شدند و بعضی آرزوها شکل دیگری پیدا کردند.

یک روز، همان پسر که حالا مردی شده بود، کنار پنجره ایستاد و به گذشته نگاه کرد. لبخندی زد و با خودش گفت:

«چه روزهایی را پشت سر گذاشتم… چه سختی‌هایی کشیدم… اما هنوز ایستاده‌ام.»

آن روز فهمید خوشبختی همیشه داشتن همه چیز نیست؛

گاهی خوشبختی یعنی بعد از تمام طوفان‌ها، هنوز امیدی در دل داشته باشی.

و این بود قصه روزگار من؛

قصه‌ای که هنوز تمام نشده است…

چون من هنوز در حال نوشتن ادامه‌اش هستم.