
عید توی خانواده ما همیشه یه حال و هوای خاص داشت. اون شلوغی خونه مادربزرگ، صدای خنده و شوخی، بوی شیرینیهای تازه و البته، مراسم پراسترس عیدی گرفتن از عمو بزرگ.
عمو بزرگ یه آدم باکلاس و شیک بود؛ از اونایی که همیشه کفشهاش برق میزد و عطرش توی کل خونه میپیچید. وقتی وارد میشد، همه بچهها چشمانتظار بودن که لحظه تاریخی عیدی دادن از راه برسه. ولی هر سال، یه روایت تکراری رو میدیدیم.
عمو بزرگ مینشست وسط خونه، پای راستش رو میانداخت روی پای چپ، و با یه لبخند مخصوص میگفت:
خب بچهها، عیدی آمادهست؟
ما، مثل گنجیابهایی که صدای بوق نزدیک شدن به طلا رو شنیدن، دورش حلقه میزدیم. یکی از بزرگترها میگفت:
عمو، بسمالله. اسکناسها رو در بیار.
عمو دست توی جیب کت شیکش میکرد، اخم ریزی میکرد و میگفت:
وای بچهها، اسکناسهام تموم شده. ولی بعداً براتون میارم، قول میدم!
اون لحظه، همه ما با هم توی دلمون میگفتیم: "بعداً؟ این بعداً کِیه؟!" چون میدونستیم هیچوقت نخواهد اومد. یه سال بابام به شوخی گفت:
داداش، این بعداً چند سال طول میکشه؟ سال بعد که میای، ما عیدیهای دو سال رو ازت طلب داریم!
عمو خندید، ولی عیدیها؟ همچنان خبری ازشون نبود.
بعد از اون، هر سال یه داستان جدید میشنیدیم. یه بار گفت:
آقا، اسکناس نایاب شده. بانک رفتم، بهم اسکناس ندادن!
یه بار دیگه:
مگه بچهها امسال نیاز به عیدی دارن؟ خدا سلامتی بده، همین کافیه!
و ما هر سال توی دلمون حسرت میخوردیم که چرا عیدیهای عمو همیشه توی بعداً گم میشن.
حالا که بیست سال از اون روزها گذشته، هر وقت به این ماجرا فکر میکنم، میگم:
اگه اون موقع پرداخت مستقیم بود، دیگه این همه بازی درنمیآورد.
تصور کن! عمو بزرگ که همیشه دنبال یه بهونه برای ندادن عیدی بود، با یه سیستم پرداخت مستقیم، خودش هم نمیتونست بهونه بیاره. ما هر سال به جای شنیدن داستانهای اسکناسهای نایاب، پیامک واریز عیدی رو میگرفتیم.
ولی خب، اون روزها، همهچی دستی بود. عمو بزرگ هم استاد «توجیه و تعویق» بود. حالا، فقط میتونیم به این فکر کنیم که چقدر تکنولوژی میتونه حتی مراسم عیدی دادن رو از بهونههای خلاقانه آدمها نجات بده.